Сураи Фатир — Оят 33

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• جَنَّاتُ عَدْنٍ: боғҳои ҷовидонӣ, яъне биҳиштҳое ки дар онҳо ҳамешагӣ иқомат карда мешавад.
• يُحَلَّوْنَ: ороста мешаванд, зинат дода мешаванд.
• أَسَاوِرَ: ҷамъи «асвира», яъне дастпонаҳо.
• لُؤْلُؤًا: марворид, гавҳар.
• حَرِيرٌ: абрешим, матои нозуки абрешимӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят хушхабар аз сарнавишти неки бандагони солеҳ аст, ки Худованд онҳоро ба ин мартабаи олӣ расонидааст. Гуфта мешавад, ки онҳо ба боғҳои ҷовидонии биҳишт дохил мешаванд, ки дар он ҳамеша хоҳанд монд ва ҳеҷ гоҳ аз он берун нахоҳанд шуд. Дар он ҷо онҳоро бо дастпонаҳои тилло ва марворид зинат медиҳанд, яъне ин зинат барои мардону занони биҳиштӣ аст ва ин нишонаи иззату икром ва лаззати комили онҳост. Либоси онҳо дар биҳишт аз абрешими нозук аст, ки ин либоси покиза ва зебост ва ба онҳо оромиш ва шодӣ мебахшад. Ин ҳама неъматҳо натиҷаи имон ва амали солеҳи онҳост, ки Худованд ба онҳо ваъда додааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки агар дар дунё ба Худо итоат кунанд, дар охират ба неъматҳои бузург ва ҷовидонӣ хоҳанд расид.
• Нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои оромиш, иззат ва зебоист, ки дар он ҳеҷ ранҷу машаққат нест.
• Мехоҳад дили инсонро ба сӯи амали нек ва тарки гуноҳ ҷалб кунад, зеро подоши Худованд барои бандагони солеҳ бениҳоят бузург аст.
• Ин оят исломро дӯстдошта мегардонад, зеро ваъдаҳои он пур аз неъмат, умед ва шодӣ барои касонест, ки роҳи ростро интихоб мекунанд.