Сураи Фатир — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْحَزَنَ: ғам, андӯҳ, ҳар чизе ки дилро танг ва нохуш мегардонад.
• غَفُورٌ: бахшанда, омурзанда — яке аз сифатҳои Худованд, ки гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро меомӯрзад.
• شَكُورٌ: сипоспазир, подошидиҳанда — Худованде, ки барои амалҳои некӯи бандагонаш подоши зиёд медиҳад.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз сураи Фотир (35) сухан аз ҳоли биҳиштиён мегӯяд. Вақте ки онҳо ба биҳишт дохил мешаванд ва неъматҳои ҷовидони Худоро мебинанд, бо шукру сипос мегӯянд: «Ҳама сипос ба Худовандест, ки ғаму андӯҳро аз мо дур кард». Яъне ҳар чизе ки дар дунё сабаби ғам ва ташвиши онҳо буд — тарс аз оташ, хатари гуноҳ, ваҳшати ҳисоб — ҳама аз байн рафт. Онҳо дар биҳишт оромӣ ва хушбахтии комилро ҳис мекунанд.

Сипас мегӯянд: «Ҳақиқатан Парвардигори мо бахшанда ва сипоспазир аст». Бахшанда аст, зеро гуноҳҳои бандагони тавбакунандаро омурзид ва онҳоро аз азоб наҷот дод. Сипоспазир аст, зеро амалҳои неки онҳоро қабул кард ва подоши онро чанд баробар зиёд намуд. Ин суханони биҳиштиён ифодаи шукри амиқ ва эътирофи неъматҳои бепоёни Худованд аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар неъмате, ки Худованд медиҳад, сабаби шукргузорӣ аст. Биҳиштиён дар ҷои оромӣ низ аз шукр ғофил намешаванд.
• Ғам ва андӯҳ дар дунё ҷузъи зиндагӣ аст, аммо Худованд ваъда медиҳад, ки барои бандагони некӯкор дар охират ҳар ғамро аз байн мебарад. Ин умедворӣ ба дилҳо оромӣ мебахшад.
• Сифатҳои «Ғафур» ва «Шакур» нишон медиҳанд, ки Худованд ҳам гуноҳҳоро мебахшад ва ҳам амалҳои некро беподош намегузорад. Ин ба инсон ҳавас медиҳад, ки тавба кунад ва некӯкор бошад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳақиқат ҳидоят мекунад, ки роҳи биҳишт аз тавба, шукр ва итоат мегузарад. Ҳар кас дар дунё сабр кунад ва ба Худованд таваккал намояд, дар охират ба ин суханони шукрона хоҳад расид.