Surja Fatir — Ajet 40

Kuptimet e fjalëve:

• "Shurakâ'ukum": ortakët tuaj, idhujt që i adhuroni.
• "Min dûni Allah": poshtë Allahut, pra në vend të Allahut.
• "Eraynî": më tregoni, më informoni.
• "Shirkun": pjesëmarrje, bashkëpronësi.
• "Beyyinetin": provë e qartë, argument bindës.
• "Ghurûr": mashtrim, iluzion, gënjeshtër që të mashtron.

Tefsiri i Ajetit:

O i Dërguar, thuaju idhujtarëve: "Më tregoni për ata që i adhuroni si ortakë të Allahut – a kanë krijuar ata ndonjë gjë nga toka? A kanë krijuar ata male, lumenj, pemë apo kafshë? Apo kanë ndonjë pjesëmarrje me Allahun në krijimin e qiejve? Apo u kemi dhënë atyre (idhujve ose parisë së tyre) një libër nga ne, duke u bërë ata të kenë prova të qarta prej tij për adhurimin e tyre?"

E gjithë kjo është e pavërtetë – ata nuk kanë asnjë prej këtyre gjërave. Ata nuk kanë asnjë provë as nga krijimi, as nga qielli, as nga ndonjë libër i zbritur. Përkundrazi, udhëheqësit jobesimtarë u premtojnë pasuesve të tyre vetëm mashtrim dhe iluzion – u premtojnë se idhujt do t'u sjellin dobi dhe ndërmjetësim, por kjo është vetëm gënjeshtër dhe mashtrim i kotë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Allahu na mëson se si të argumentojmë me të tjerët në mënyrë të qetë dhe logjike – duke i ftuar ata të mendojnë dhe të vërtetojnë pretendimet e tyre me prova konkrete.
2. Ajeti na bën të kuptojmë se adhurimi i dikujt tjetër përveç Allahut është i pabazuar, sepse askush tjetër nuk ka krijuar asgjë nga kjo botë – vetëm Allahu është Krijuesi i vetëm.
3. Na mëson se premtimet e rreme dhe mashtrimet e udhëheqësve të këqij janë vetëm iluzion, ndërsa premtimi i Allahut është i vërtetë dhe i sigurt.
4. Ajeti na fton të reflektojmë mbi krijimin e tokës dhe qiejve, gjë që na forcon besimin dhe na afron më shumë te Allahu.
5. Na bën të kuptojmë se Islami është feja e arsyes dhe e provave – nuk kërkon besim të verbër, por besim të bazuar në argumente të qarta dhe logjikë të shëndoshë.