Сураи Йа Син — Оят 8

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• أَغْلَالًا — ҷамъи «ғулл», ки маънои занҷир ва банди дастҳоро дорад, ки дастҳоро ба гардан мебандад.
• الْأَذْقَانِ — ҷамъи «зақан», ки маънои маҷмаи ду устухони даҳон (зеру болои даҳон) аст, яъне зери чона.
• مُقْمَحُونَ — ҳолати касоне, ки сарашонро баланд бардоштаанд ва чашмонашонро ба зер нигаҳ дошта наметавонанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ҳолати он кофиронеро тасвир мекунад, ки ҳақро дидаву шунида, аз саркашӣ ва кибр онро рад карданд ва бар куфру инкор истодагӣ карданд. Аллоҳ онҳоро ба монанди касоне ташбеҳ кардааст, ки дар гарданашон занҷирҳо гузошта шудааст ва дастҳояшон бо гарданашон ба зери чонаҳояшон баста шудааст. Аз ин сабаб онҳо маҷбуранд сарашонро ба сӯи осмон баланд бардоранд ва наметавонанд сарашонро ба зер хам кунанд ва ба ҳақ назар андозанд. Ин тасвир ишора ба он аст, ки онҳо аз ҳар некӣ маҳрум мондаанд, ҳақро намебинанд ва ба он ҳидоят намеёбанд. Онҳо мисли касоне ҳастанд, ки дастҳояшон ба гарданашон баста шудааст — наметавонанд ба сӯи имон даст дароз кунанд ва наметавонанд барои Аллоҳ сарашонро хам кунанд. Ин ҳолат на танҳо ҷисмонӣ, балки маънавӣ низ ҳаст: дилҳояшон аз қабули ҳақ маҳрум гаштааст ва иродаи онҳо дар банди ҳавои нафс асир аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки саркашӣ аз ҳақ ва истодагарӣ бар куфр оқибати бад дорад ва инсонро аз ҳар некӣ маҳрум месозад.
• Имон ва фурӯтанӣ дар баробари Аллоҳ роҳи озодиро ба дилҳо мекушояд, дар ҳоле ки кибр ва инкор дилро асир мегардонад.
• Инсон бояд ҳар вақт ҳақро бипазирад ва аз худхоҳӣ ва ғурур дурӣ ҷӯяд, то дилаш аз нури ҳидоят маҳрум нашавад.
• Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш моро ба андеша водор мекунад, то аз ҳолати кофирон ибрат гирем ва ба сӯи имон ва амали солеҳ шитоб кунем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят неъмати бузурги Аллоҳ аст ва инсон бояд ҳамеша аз Ӯ тавфиқи ҳидоят ва фурӯтанӣ талаб кунад.