سوره صافات — آیه 132

معانی کلمات:

• «عِبَادِنَا»: بندگان ما (خداوند متعال).
• «الْمُؤْمِنِینَ»: مؤمنانِ راستین و کسانی که ایمانشان با یقین و عمل صالح همراه است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، پس از ذکر نعمتها و پاداشهای بزرگی که به حضرت الیاس (علیهالسلام) عطا فرموده است، او را با این عبارت میستاید که او از بندگان مؤمن و راستین ما بود. این جمله، بیانگر مقام والای اوست؛ زیرا ایمانِ حقیقی، پایه و اساس همهی اعمال نیک و صفات پسندیده است. الیاس پیامبر (علیهالسلام) نه تنها در گفتار، بلکه در کردار و باور قلبی، ایمانی خالص و صادقانه به پروردگار داشت و در تمام مراحل زندگی، تسلیم فرمان الهی بود. او از زمرهی بندگانی بود که خداوند آنان را برگزیده و به درجهی اخلاص رسانده است. این آیه، نشان میدهد که پاداشهای الهی که در آیات پیشین برای الیاس ذکر شد (ثنای جمیل و سلام و درود)، نتیجهی همین ایمان راستین و عمل صالح او بوده است.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان حقیقی، بالاترین سرمایهی یک بنده است و خداوند مؤمنان راستین را دوست دارد و آنان را گرامی میدارد.
• رسیدن به مقامات عالی و پاداشهای الهی، تنها از راه ایمانِ همراه با عمل و اخلاص ممکن است.
• ذکر نیک و ستایش خداوند از بندگان صالحش، مایهی امیدواری و انگیزه برای سایر مؤمنان است تا در مسیر ایمان و بندگی استوار بمانند.
• این آیه به ما میآموزد که محبوبیت نزد خداوند، نه با مقام دنیوی، بلکه با ایمان و تقوا به دست میآید.