Сураи Ас-Саффат — Оят 73

1. Маънои калимаҳо:

— «فَانظُرْ»: пас бингар, андеша кун.

— «كَيْفَ»: чӣ гуна.

— «عَاقِبَةُ»: оқибат, анҷом, натиҷаи ниҳоӣ.

— «الْمُنذَرِينَ»: онҳое, ки тавассути паёмбарон аз азоб огоҳ карда шуда буданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят Паёмбари худро даъват мекунад, ки ба сарнавишти он умматҳое, ки паёмбаронашон онҳоро аз азоби Худо огоҳ карда буданд, бингарад ва андеша кунад. Онҳо огоҳиҳоро қабул накарданд, ба паёмбарон имон наоварданд ва ҳақро дурӯғ шумурданд. Пас анҷоми онҳо басо даҳшатнок ва сахт буд: азобу ҳалокат ба онҳо фурӯ рафт ва дар дунё барои мардуми дигар ибрат шуданд. Ва дар охират низ ҷойгоҳи онҳо оташи дӯзах аст, ки дар он ҷовидона мемонанд, зеро куфру такзиби паёмбарон сабаби асосии ин ҷазо гардид. Ин оят ҳам тасаллие барои Паёмбар (с) аст, ки агар қавми ӯ имон наоваранд, пас ин ҳолат нав нест ва ҳам бим ва огоҳиест барои ҳамаи онҳое, ки даъвати ҳақро рад мекунанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирем ва роҳи онҳоро такрор накунем.

— Нишон медиҳад, ки огоҳиҳои Худо беҳуда нестанд; онҳо раҳмат ва лутфанд, то инсон пеш аз азоб бедор шавад.

— Дарс медиҳад, ки рад кардани паёмбарон ва дурӯғ шумурдани ҳақ оқибати бад дорад, вале тавба ва бозгашт ҳамеша кушода аст.

— Дилҳоро ба сӯи имон ва итоат мекашад, зеро Худо одил аст ва ҳеҷ амалро бе ҷазо ё мукофот намегузорад.

— Моро водор мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бишнавем ва аз даъвати он баҳра гирем, то аз зумраи огоҳшудагоне бошем, ки наҷот ёфтанд.