Сураи Ас-Саффат — Оят 72

1. Маънои калимаҳо:

— «أَرْسَلْنَا»: фиристодем.

— «مُنذِرِينَ»: бимдиҳандагон, огоҳкунандагон аз азоби Худо.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Мо ба сӯи он умматҳои пешина паёмбароне фиристодем, ки мардумро аз азоби Худованд бим диҳанд ва огоҳ созанд. Онҳо омаданд, то одамонро ба роҳи рост ҳидоят кунанд ва аз оқибати бади инкору саркашӣ битарсонанд. Аммо аксари он умматҳо паёмбарони Худоро дурӯғ шумурданд ва ба онҳо имон наоварданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд ҳеҷ гоҳ бандагонашро бе ҳуҷҷат ва огоҳӣ намегузорад; Ӯ ҳамеша паёмбаронро барои ҳидояти мардум мефиристад.

— Раҳмати Худо бар ин аст, ки пеш аз азоб огоҳ мекунад, то одамон тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон ва рисолати онҳо имон оварем ва аз огоҳиҳои Худо ғофил нашавем.

— Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст; хондани он ва андеша кардан дар маъноҳояш моро ба сӯи имон ва амали нек ҳидоят мекунад.