Сураи Ас-Саффат — Оят 74

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «إِلَّا»: ба маънои «ба ҷуз», «танҳо».

— «عِبَادَ»: ҷамъи «абд» — бандаҳо, бандагон.

— «الْمُخْلَصِينَ»: онҳое, ки Худованд онҳоро барои худ хос кардааст ва дилҳояшонро аз олудагиҳо пок гардонидааст; яъне бандагони ихлосманде, ки Худо онҳоро баргузидааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар онҳо аз ҳалокати умматҳои такзибкунанда ва кофир сухан мерафт. Худованд мефармояд, ки аз онҳо ҳамагӣ нобуд шуданд, ба ҷуз бандагони ихлосманди Худо, ки Худованд онҳоро барои худ хос кардааст. Инҳо касоне ҳастанд, ки Худованд онҳоро барои имон ба худ интихоб намуда, дилҳояшонро аз ширк ва риё пок гардонидааст ва онҳоро бо раҳмати хеш махсус гардонидааст. Чунин бандагон аз азобе, ки оқибати такзибкунандагон ва кофирон буд, наҷот ёфтанд. Онҳо дар дунё бо ихлос ба Худо бандаги карданд ва дар охират аз азоб эмин хоҳанд буд. Ин оят ҳамчунин тасаллиест барои бандагони солеҳ, ки ҳатто дар байни умматҳои ҳалокшуда, Худованд бандагони ихлосманди худро наҷот медиҳад ва онҳоро танҳо намегузорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд бандагони ихлосманди худро ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунад ва онҳоро дар байни ҳалокати умумӣ наҷот медиҳад.

— Ихлос дар бандагӣ ба Худо сабаби раҳмат ва хос гардидан аз ҷониби Худованд мегардад.

— Ин оят умедворӣ мебахшад, ки ҳар кас бо ихлос ба Худо рӯй оварад, метавонад аз азоб ва ҳалокат наҷот ёбад.

— Қуръон китобест, ки на танҳо хабарҳои гузаштагонро нақл мекунад, балки роҳи наҷот ва саодатро низ нишон медиҳад.

— Худованд одил аст ва касеро ба ҷурми дигарон ҷазо намедиҳад; бандагони солеҳ ҳатто дар замони фасод низ азиз ва маҳфуз хоҳанд буд.