Сураи Аз-Зумар — Оят 39

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• مَكَانَتِكُمْ — ҳолат, мақом ва роҳи шумо; яъне ҳолате, ки шумо барои худ интихоб кардаед ва ба он қаноат доред.
• عَامِلٌ — амалкунанда; яъне ман низ ба вазифаи худ амал мекунам.
• فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ — ба зудӣ хоҳед донист; ин ибора ваъдаи огоҳидиҳанда аст, ки натиҷаи амалҳо ошкор мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки ба қавми худ бигӯ: «Эй қавми ман, шумо бар ҳамон ҳолат ва роҳе, ки барои худ писандидаед — яъне ширк ва гумроҳӣ — амал кунед. Ман низ бар он чизе, ки Парвардигорам ба ман фармон додааст — даъват ба ягонагии Ӯ ва ихлос дар ибодат — амал мекунам. Ба зудӣ хоҳед донист, ки оқибати ҳар як роҳ чӣ гуна хоҳад буд ва кӣ ба азобу сарнагунӣ гирифтор мешавад». Ин оят на танҳо таҳдид, балки изҳори итминони комил ба роҳи ҳақ аст; Пайғамбар (с) бо боварии пурра мегӯяд, ки ман бар ҳақ ҳастам ва шумо бар ботил, ва натиҷа ба зудӣ равшан мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарбият мекунад, ки дар роҳи ҳақ устувор ва боварӣ дошта бошем, ҳатто агар аксарияти мардум бар хилофи мо бошанд.
• Нишон медиҳад, ки ҳар кас озодии интихоби роҳ дорад, аммо масъулияти оқибати он низ бар гардани худи ӯст.
• Даъват мекунад, ки ба ҷои баҳсу ҷанҷол, бо амали нек ва ихлоси комил роҳи дурустро нишон диҳем.
• Меомӯзад, ки натиҷаи ниҳоии ҳақ ва ботил ҳатман ошкор мешавад ва ҳақ пирӯз аст.
• Ин оят боиси умедворӣ ва қаноатмандии мӯъмин аст, ки вай бар роҳи рост қадам гузоштааст ва аз ин роҳ ҳеҷ гоҳ пушаймон намешавад.