Surah Az-Zumar — Talata 39

At sinumang patnubayan ni Allah, walang sinuman ang makapagliligaw sa kanya. Hindi baga si Allah ang Pinakamataas sa Kapangyarihan, ang Panginoon ng Kagantihan (sa kasamaan o kabutihan)

At katotohanan, kung sila ay inyong tatanungin kung sino ang lumikha ng kalangitan at kalupaan, walang pagsala na kanilang sasabihin: “Si Allah (ang lumikha sa kanila).” Ipagbadya: “(Kung gayon), sabihin ninyo sa akin ang mga bagay na inyong tinatawagan maliban pa kay Allah; kung si Allah ay magnais sa akin ng panganib, sila ba (mga diyus- diyosan) ay makapagpapaalis ng Kanyang panganib; at kung si Allah ay magnais ng ilang habag sa akin, sila ba (mga diyus-diyosan) ay makakapigil sa Kanyang Habag?” Ipagbadya: “Sapat na sa akin si Allah! Ang mga nagtitiwala sa Kanya (alalaong baga, ang mga sumasampalataya), ay nararapat na magbigay (sa Kanya) ng kanilang pagtitiwala.”

Kung kanino daratal ang kahiya-hiyang kaparusahan at kung kanino papanaog ang walang hanggang kaparusahan.”

Katiyakang Aming ipinanaog sa iyo (O Muhammad) ang Aklat (ang Qur’an) sa Katotohanan upang (mapatnubayan) ang sangkatauhan. Siya na tumatanggap ng patnubay ay nagbibigay kapakinabangan sa kanyang sarili (kaluluwa); datapuwa’t siya na naliligaw ay nagbibigay kapinsalaan sa kanyang sarili (kaluluwa). At ikaw (o Muhammad) ay hindi isang wakil (tagapamahala, katiwala o tagapagpatupad ng kanilang ginagawa) sa kanila