Sura An-Nisa — Werset 114

Znaczenie słów:

• Nadżwā (نجوى) – tajna rozmowa, szept, poufna narada między ludźmi.
• Sadaqa (صدقة) – jałmużna, dobrowolna pomoc materialna lub duchowa.
• Ma'rūf (معروف) – wszystko, co jest uznane za dobre, szlachetne i zgodne z prawem Bożym oraz zdrowym rozsądkiem.
• Islāh (إصلاح) – pojednanie, naprawa relacji, usuwanie sporów i nieporozumień między ludźmi.
• Ibtighā' mardāt Allāh (ابتغاء مرضاة الله) – poszukiwanie zadowolenia i aprobaty Boga, czynienie czegoś wyłącznie z pobudek duchowych.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

W tym wersecie Bóg Wszechmogący zwraca uwagę na fakt, że w większości tajnych rozmów i szeptów, które ludzie prowadzą między sobą, nie ma żadnego dobra ani pożytku. Często są one źródłem intryg, plotek, oszustw lub planów mających na celu wyrządzenie krzywdy innym. Jednak Bóg – w Swojej nieskończonej mądrości – wyłącza z tej ogólnej zasady pewne wyjątkowe sytuacje, w których tajna rozmowa staje się wartościowa i błogosławiona.

Te wyjątki obejmują trzy rodzaje działań. Po pierwsze – nakazywanie lub zachęcanie do dawania jałmużny (sadaqa), która oczyszcza majątek i serce człowieka oraz niesie pomoc potrzebującym. Po drugie – wzywanie do czynienia dobra (ma'rūf), czyli wszelkich szlachetnych uczynków, które są zgodne z naukami islamu i nie są odrzucane przez zdrowy rozsądek – takich jak dobre słowo, pomoc słabszemu, uczciwość w interesach czy szerzenie życzliwości. Po trzecie – dążenie do pojednania między ludźmi (islāh), czyli łagodzenie sporów, usuwanie nieporozumień i przywracanie zgody w rodzinach, sąsiedztwach i społecznościach.

Następnie Bóg podkreśla, że ten, kto czyni te rzeczy nie dla poklasku czy osobistych korzyści, ale wyłącznie w poszukiwaniu zadowolenia Allaha – ten otrzyma od Niego nagrodę ogromną, która przewyższa wszelkie doczesne zyski. Jest to obietnica Boża, która nigdy nie zawodzi.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Świadomość wartości słowa – ten werset uczy nas, że nasze rozmowy nie są obojętne; każde słowo może być źródłem dobra lub zła. Islam zachęca do tego, aby nawet w prywatnych rozmowach kierować się zasadami etyki i pożytku.
2. Priorytet dobra wspólnego – islam nie jest religią egoistycznej duchowości; nakazuje troszczyć się o innych, pomagać potrzebującym i dążyć do zgody w społeczeństwie. To buduje silną, zjednoczoną wspólnotę.
3. Szczerość intencji – czyny oceniane są przez Boga nie tylko po ich zewnętrznym kształcie, ale przede wszystkim po intencji. Czynienie dobra wyłącznie dla Boga podnosi jego wartość i zapewnia nagrodę, której nie można porównać z żadnym doczesnym zyskiem.
4. Rola pojednania – islam wysoko ceni naprawianie relacji międzyludzkich; pojednanie między skłóconymi jest jednym z najszlachetniejszych uczynków, które przynoszą błogosławieństwo całej społeczności.
5. Nadzieja i motywacja – obietnica ogromnej nagrody od Boga daje wierzącemu motywację do czynienia dobra nawet wtedy, gdy nie jest ono doceniane przez ludzi. To uczy cierpliwości i zaufania do Boga.