Surah An-Nisa — Talata 99

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• عَسَى – maaaring, inaasahan, o pag-asa na malapit nang mangyari. Sa bahaging ito, ito ay nangangahulugang pag-asa na malapit na matupad mula sa Allah.
• يَعْفُوَ – magpatawad, magpaumanhin, o burahin ang mga kasalanan.
• عَفُوًّا – ang Mapagpatawad, ang Soberanong nag-aalis ng mga kasalanan at hindi nagparusa rito.
• غَفُورًا – ang Mapagpatawad, ang nagtatakip ng mga kasalanan ng Kanyang mga lingkod at nagpapatawad sa kanila nang paulit-ulit.

Tafsir (Paliwanag):

Ang talatang ito ay pagpapatuloy ng pagbanggit sa mga mahihina at naaapi na mga tao, tulad ng mga kalalakihan, kababaihan, at mga bata, na hindi makakayanan ang pang-aapi at hindi rin nakakatagpo ng daan upang makatakas mula sa kalupitan ng mga mapang-api. Sila ay hindi kabilang sa mga nagpalipat-lipat ng relihiyon o sa mga mapagkunwari na nanatili sa mga sumasamba sa diyus-diyusan.

Kaya't ang mga taong ito na may mga dahilan at hindi makakayanan ang paglipat (hijrah) – sila ang inaasahan na patawarin ng Allah dahil sa Kanyang kaalaman sa kanilang tunay na kalagayan at dahil sa kanilang katapatan sa pananampalataya. Ang Allah ay hindi nagpaparusa sa isang tao dahil sa hindi niya kayang gawin, bagkus Siya ay nagpapatawad sa mga may dahilan at mga mahihina.

Ang Allah – Luwalhati sa Kanya – ay ‘Afuww (Mapagpatawad) na nagbubura ng mga kasalanan at hindi nagpaparusa rito, at Ghafur (Mapagpatawad) na nagtatakip ng mga pagkukulang ng Kanyang mga lingkod at nagpapatawad sa kanila dahil sa Kanyang biyaya at awa. Ang Kanyang kapatawaran ay sumasaklaw sa lahat ng mga nagkasala na nagbalik-loob sa Kanya, at ang Kanyang awa ay sumasaklaw sa mga mahihina at naaapi.

Mga Aral at Bunga:

• Ang kagandahang-loob ng Allah ay sumasaklaw sa Kanyang mga lingkod, at hindi Niya pinapabigat ang sinuman nang higit sa kanyang makakaya.
• Ang pagkakaroon ng tunay na dahilan (tulad ng kawalan ng kakayahan o pang-aapi) ay dahilan ng pagpapatawad ng Allah, at Siya ay nakakaalam sa mga lihim ng mga puso at sa mga tunay na kalagayan.
• Ang pag-asa sa awa ng Allah ay hindi nawawala kahit na gaano pa man kalaki ang kasalanan o kahinaan, basta't ang puso ay tapat sa pananampalataya.
• Ang pagbanggit sa dalawang pangalan ng Allah – Al-'Afuww at Al-Ghafur – ay nagtuturo sa atin na ang kapatawaran ng Allah ay dalawang uri: pagbubura ng kasalanan at pagtatakip nito, kaya't ang mananampalataya ay hindi dapat mawalan ng pag-asa sa awa ng Allah.
• Ang talatang ito ay naghihikayat sa mga mahihina at naaapi na huwag mawalan ng pag-asa, at tinitiyak sa kanila na ang Allah ay nakakaalam ng kanilang kalagayan at gagantihan sila ng Kanyang kapatawaran at awa.