Сураи Гафир — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• ذَرُونِي (зарунӣ): маро вогузоред, маро танҳо гузоред.
• أَقْتُلْ (ақтул): бикушам.
• وَلْيَدْعُ (валйадъу): бигзор дуо кунад, бихонад.
• يُبَدِّلَ (юбаддила): тағйир диҳад, иваз кунад.
• الْفَسَادَ (ал-фасод): харобӣ, бадӣ, нооромӣ.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба ашрофу бузургони қавми худ гуфт: «Маро вогузоред, то Мӯсоро ба қатл расонам, то аз дасти вай осӯда шавем. Бигзор ӯ Парвардигори худро, ки гумон мекунад вайро фиристодааст, ба ёрӣ бихонад ва бибинем, оё метавонад вайро аз мо наҷот диҳад? Ман аз он метарсам, ки Мӯсо дини шуморо, ки бар он ҳастед, тағйир диҳад ва ё дар замини Миср бо даъвати худ ба яккахудоӣ ва барҳам задани бутпарастӣ фасоду нооромиро паҳн кунад ва боиси қатлу харобӣ гардад.»

Фиръавн бо ин суханон мехост, ки Мӯсоро (алайҳис-салом) ба қатл расонад, аммо қавми ӯ ӯро бозмедоштанд ва иҷоза намедоданд. Ӯ медонист, ки Мӯсо паёмбари Худост ва мӯъҷизаҳои ӯро дида буд, аммо аз рӯи кибру ғурур ва тарси аз даст додани ҳокимияти худ, ба муқобили ҳақ истода буд. Гуфтани «бигзор Парвардигори худро бихонад» нишонаи ғурур ва худписандии ӯ буд, ки гумон мекард ҳеҷ қуввае наметавонад Мӯсоро аз дасти ӯ наҷот диҳад. Вай мехост бо ин суханон қавми худро битарсонад, ки агар Мӯсо пирӯз шавад, дини онҳо тағйир меёбад ва дар замин фасод паҳн мешавад, ҳол он ки худи Фиръавн ва атрофиёни ӯ бузургтарин фасодгарон буданд.

1. Фаъидаҳо ва дарсҳо аз ин оят:

• Ҳақиқати золимон: Золимон ҳамеша баҳонаҳо меҷӯянд, то ҳақро пинҳон кунанд ва мардумро аз роҳи рост боздоранд. Онҳо аз тағйири дини худ метарсанд, аммо намефаҳманд, ки дини ҳақ дини Худост ва бояд онро қабул кунанд.
• Қудрати Худованд: Фиръавн гуфт «бигзор Парвардигори худро бихонад», аммо Худованд Мӯсоро аз дасти ӯ наҷот дод ва Фиръавнро ғарқ кард. Ин нишонаи он аст, ки ҳеҷ қуввае бар зидди иродаи Худо истода наметавонад.
• Сабри паёмбарон: Мӯсо (алайҳис-салом) бо тамоми таҳдидҳо сабр кард ва ба даъвати худ идома дод. Ин ба мо дарс медиҳад, ки дар роҳи ҳақ сабр кунем ва аз таҳдидҳои золимон натарсем.
• Фасоди золимон: Фиръавн даъво мекард, ки Мӯсо фасод мекунад, аммо худи ӯ ва қавмаш бузургтарин фасодгарон буданд. Ин нишонаи он аст, ки золимон ҳамеша айби худро ба дигарон мегузоранд.
• Ҳидояти Худо: Худованд ҳақро пирӯз мекунад ва ботилро нест мегардонад, ҳарчанд золимон талош кунанд. Ин боиси умедворӣ барои муъминон аст, ки ҳамеша ба Худо таваккал кунанд ва аз роҳи ҳақ дур нашаванд.