Сураи Гафир — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

— «كَيْدُ»: макр, ҳила, тадбир.

— «اسْتَحْيُوا»: зинда нигоҳ доштанд, барои хизмат ва истисмор зинда монданд.

— «ضَلَالٍ»: гумроҳӣ, нестӣ, беасарӣ ва ҳалок.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо далелҳои равшан ва муъҷизаҳои ошкор аз ҷониби Парвардигор назди Фиръавн, Ҳомон ва Қорун омад, онҳо на танҳо инкор ва мухолифат карданд, балки фармон доданд, ки писарони онҳое, ки ба Мӯсо имон овардаанд, кушта шаванд ва занонашон барои хизмат ва асирӣ зинда нигоҳ дошта шаванд. Ин амал бори дигар такрори қатли писарон буд, ки пештар ҳангоми таваллуди Мӯсо (алайҳис-салом) низ ба амал оварда буданд. Ҳадафи онҳо аз ин кор коҳиш додани шумораи мӯъминон ва тарсонидани онҳо буд. Аммо макру ҳилаи кофирон натиҷае намедиҳад, магар гумроҳӣ, нестӣ ва ҳалок. Ҳамаи тадбирҳои онҳо беасар ва барбод рафтанист, зеро Худованд ҳомии мӯъминон аст ва нақшаҳои бадхоҳонро барбод медиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон ҳамеша ба муқобили ҳақ меистанд ва аз ҳар воситае барои нест кардани мӯъминон истифода мекунанд, аммо нақшаҳои онҳо ҳеҷ гоҳ ба комёбӣ намерасад.

— Мӯъминон бояд сабр кунанд ва ба Худованд таваккал намоянд, зеро Ӯ ҳомии бандагони содиқи Хеш аст.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҳақиқати Қуръон ва рисолати паёмбарон бовар кунем, зеро ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва ботил маҳкум ба нестӣ аст.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки таърихи умедбахш ва ибратомӯзи паёмбаронро бихонем ва аз он сабақ гирем, то дар роҳи имон устувор бошем ва аз макру ҳилаи душманон натарсем.