Сураи Гафир — Оят 10

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مَقْت: бағоят бад дидан, нафрат доштан, душманӣ ва хашмгин будан нисбати касе ё чизе.
• يُنَادَوْنَ: ба онҳо нидо карда мешавад, овоз дода мешавад.
• تُدْعَوْنَ: шумо даъват карда мешудед.
• فَتَكْفُرُونَ: пас шумо инкор мекардед, кофир мешудед.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно онҳое, ки ба Аллоҳ ва паёмбаронаш куфр оварданд, рӯзи қиёмат ҳангоме ки ба оташи дӯзах дохил мешаванд ва азоби сахти онро бо чашми худ мебинанд, аз худ бағоят нафрат мекунанд ва худро сазовори маломат медонанд. Дар он лаҳза фариштагони дӯзах ба онҳо нидо мекунанд: нафрати Аллоҳ аз шумо дар дунё, он гоҳ ки шуморо ба имон даъват мекарданд ва паёмбарон ба сӯи шумо омаданд, аммо шумо имон наовардед ва ҳақро инкор кардед, аз нафрати худи шумо нисбати худ дар ин лаҳзаи пушаймонӣ хеле бузургтар ва шадидтар буд. Яъне, он гоҳ ки шумо дар дунё ба имон даъват мешудед ва шумо куфр меварзидед, Аллоҳ ба шумо аз он ки шумо ҳоло дар дӯзах аз худ нафрат мекунед, бештар нафрат дошт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки имон овардан ба Аллоҳ ва паёмбаронаш дар дунё фурсати бузург ва неъмати бебаҳост, ки бояд онро ғанимат донем.
• Куфр ва инкори ҳақ на танҳо дар дунё сабаби гумроҳӣ мешавад, балки дар охират низ боиси пушаймонии абадӣ ва азоб мегардад.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки даъвати паёмбарон ва даъвати имон даъвати раҳмат ва наҷот аст, ва саркашӣ аз он боиси хашми Аллоҳ мешавад.
• Он ба мо меомӯзад, ки қадри фурсати ҳаёт ва имонро донем ва пеш аз он ки дер шавад, ба сӯи Аллоҳ рӯй орем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ касро бе ҳуҷҷат азоб намекунад; Ӯ пеш аз азоб даъвати имон кардааст ва роҳи наҷотро нишон додааст.