Сураи Фуссилат — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

• يَنزَغَنَّكَ: аз решаи «نَزْغ» аст, ки маънои неш задан ва харош карданро дорад. Дар ин ҷо мақсад васваса ва фирефтани шайтон аст, ки мисли неш задан ба дили инсон таъсир мерасонад.
• نَزْغٌ: васваса ва фирефбинии шайтон, ки инсонро ба сӯи бадӣ тела медиҳад.
• فَاسْتَعِذْ: паноҳ бардан, паноҳ ҷустан ва ба Худо паноҳ бурдан аз шарри шайтон.
• السَّمِيعُ: Шунавандаи ҳамаи овозҳо, аз ҷумла дуои паноҳҷӯии банда.
• الْعَلِيمُ: Донои ҳама чиз, аз ҷумла нияту ҳоли банда.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба бандагони худ меомӯзад, ки ҳар гоҳ шайтон бо васваса ва фирефбинии худ ба дили онҳо роҳ ёфта, онҳоро ба бадӣ ва гуноҳ тела диҳад, бояд фавран ба Худо паноҳ баранд ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳанд. Ин васваса метавонад дар ҳар вақт ва ҳар ҳолат рух диҳад, махсусан вақте ки инсон мехоҳад ба касе, ки ба ӯ бадӣ кардааст, бадӣ ҷавоб диҳад ё аз роҳи рост берун равад. Дар чунин лаҳзаҳо бояд ба ёд оварад, ки шайтон душмани ошкори ӯст ва танҳо паноҳ ба Худо метавонад ӯро аз ин дом наҷот диҳад.

Худованд мефармояд, ки агар чунин васвасае ба ту расад, ба Худо паноҳ бар ва бигӯ: «Аъузу биллоҳи минаш-шайтонир-раҷим» (Ба Худо аз шайтони рондашуда паноҳ мебарам). Зеро Худо Шунавандаи суханони ту ва Донои нияту ҳоли туст. Ӯ мешунавад, ки чӣ мегӯӣ, ва медонад, ки дар дилат чӣ мегузарад. Пас ҳар гоҳ ба Ӯ паноҳ барӣ, Ӯ туро ҳимоя мекунад ва аз шарри шайтон нигаҳ медорад.

Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки муқовимат бо шайтон танҳо бо қувваи худӣ имконнопазир аст, балки бояд ба Худои Қодир паноҳ барем ва аз Ӯ мадад бихоҳем. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки Худо ба бандагони худ наздик аст ва ҳар вақт онҳо Ӯро бихонанд, мешунавад ва ҷавоб медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони худро танҳо намегузорад ва роҳи наҷот аз шайтонро ба онҳо омӯзонидааст.
• Ислом дини воқеӣ ва амалӣ аст, ки барои ҳар мушкилӣ ва ҳар лаҳзаи зиндагӣ роҳнамоӣ дорад.
• Паноҳ бурдан ба Худо осон аст ва ҳар кас метавонад дар ҳар вақт ва ҳар ҷо ба Ӯ муроҷиат кунад.
• Худо Шунаванда ва Доност, пас ҳеҷ дуое беҷавоб намемонад ва ҳеҷ нияте пинҳон нест.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар муқобили бадӣ бо бадӣ ҷавоб надодан ва ба Худо паноҳ бурдан роҳи дурусти зиндагӣ аст.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст, ки ҳар кас ба он рӯй оварад, роҳи наҷот ва осоишро меёбад.