Сураи Аз-Зухруф — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

• أَهْدَىٰ: роҳи дурусттар, ҳидояткунандатар.
• وَجَدْتُمْ عَلَيْهِ آبَاءَكُمْ: падаронатон бар он буданд, яъне дину ойини онҳо.
• كَافِرُونَ: инкоркунандагон, радкунандагон.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар (с) ба мардуме, ки ба роҳи падаронашон часпида буданд ва аз пайравии ҳақ рӯй мегардонданд, гуфт: Оё шумо аз падаронатон пайравӣ мекунед, ҳатто агар ман аз ҷониби Парвардигорам чизе оварда бошам, ки аз он чи падаронатон бар он буданд, ба роҳи рост наздиктар ва ба савоб раҳнамотар бошад? Онҳо дар ҷавоб бо саркашӣ ва истодагарӣ гуфтанд: Мо ба он чизе, ки шумо — пайғамбарон — бо он фиристода шудаед, инкоркунанда ва кофирем. Яъне онҳо на танҳо аз пайравии ҳақ сар тофтанд, балки ба тамоми рисолати осмонӣ куфр варзиданд ва бар куфри худ устувор монданд.

1. Фоидаҳои оят:

• Оят нишон медиҳад, ки тақлиди кӯрона аз падарон ва ниёгон дар кори дин нодуруст аст; инсон бояд ҳақро биҷӯяд ва ба далелҳои равшан гӯш диҳад.
• Ҳидояти ҳақиқӣ он аст, ки аз ҷониби Худо омадааст ва аз ҳар роҳи дигар бартар аст.
• Инсон бояд дили худро барои пазируфтани ҳақ кушод нигоҳ дорад ва аз истодагарӣ бар ботил бипарҳезад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва рисолати пайғамбарон бовар кунем, зеро онҳо ба сӯи роҳи рост ҳидоят мекунанд ва ба саодати дунёву охират мерасонанд.