Сураи Аз-Зухруф — Оят 60

1. Маънои калимаҳо:

— «لَوْ نَشَاءُ»: агар мо бихоҳем.

— «لَجَعَلْنَا»: ҳатман қарор медодем.

— «مِنكُم»: аз шумо, ба ҷои шумо.

— «مَلَائِكَةً»: фариштагон.

— «يَخْلُفُونَ»: ҷонишин мешаванд, паси ҳам меоянд, халаф мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки агар Мо бихоҳем, метавонем шуморо нобуд кунем ва ба ҷои шумо дар рӯи замин фариштагонро ҷойгузин созем, ки паси ҳам биоянд ва заминро идома диҳанд. Яъне, ин қудрати Худост, ки ҳар вақт бихоҳад, метавонад наслҳои башарро аз байн бибарад ва махлуқоти дигареро, ки аз ҷинси фариштагонанд, дар замин ҷойгузин кунад. Фариштагон махлуқоти пок ҳастанд, ки ҳамеша Худоро ибодат мекунанд ва ҳеҷ гоҳ ба Ӯ ширк намеоранд. Ин оят барои бандагони Худо хотиррасон мекунад, ки ҳастии онҳо дар замин на аз рӯи зарурат, балки аз рӯи лутфу марҳамати Худост ва агар Худо бихоҳад, метавонад онҳоро иваз кунад.

1. Фавоид ва ҳикматҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бар ҳама чиз тавоно аст ва ҳар кори Ӯ аз рӯи ҳикмат аст.

— Башар бояд қадри неъмати ҳаёт ва имкони ибодатро бидонад, зеро Худо метавонад ба ҷои онҳо махлуқоти дигареро биёрад.

— Фариштагон намунаи итоат ва ибодати холис ҳастанд; ин боиси тарғиб ба ибодати пок ва дурӣ аз ширк мегардад.

— Оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Худо таваккул кунем ва аз гуноҳу саркашӣ дурӣ ҷӯем, то аз раҳмати Ӯ маҳрум нашавем.

— Ин ҳақиқат дилро нарм мекунад ва ба ислом ва Қуръон меҳру муҳаббат меафзояд, зеро Худо бо бандагони худ бо лутфу марҳамат муносибат мекунад ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.