Сураи Аз-Зухруф — Оят 61

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• عِلْمٌ (илм): аломат ва нишона.
• لِلسَّاعَةِ (лис-соъа): барои рӯзи қиёмат.
• تَمْتَرُنَّ (тамтарунна): шак накунед, гумон набаред.
• صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ (сиротун мустақим): роҳи рост ва дуруст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки фурӯд омадани Исо (алайҳис-салом) дар охири замон аломати бузурги наздик шудани рӯзи қиёмат аст. Пас, ҳеҷ шак ва гумоне дар вуқӯи рӯзи қиёмат набояд дошта бошад, зеро омадани Исо (алайҳис-салом) худи далели равшани наздикӣ ва ҳатмияти он аст. Сипас Худованд бандагонро даъват мекунад, ки аз паёми Ӯ пайравӣ кунанд ва он чизеро, ки аз ҷониби Парвардигор оварда шудааст, қабул намоянд. Ин роҳе, ки Худованд нишон медиҳад, роҳи рост ва беинҳироф аст — роҳе, ки инсонро ба саодати дунё ва охират мерасонад ва ҳар касе, ки аз он пайравӣ кунад, гумроҳ намешавад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро бовар мекунонад, ки рӯзи қиёмат ҳатман воқеъ мешавад ва яке аз аломатҳои бузурги он фурӯд омадани Исо (алайҳис-салом) аст.
• Даъвати Худованд ба пайравӣ аз роҳи рост нишон медиҳад, ки дини ислом роҳи равшан ва беинҳироф ба сӯи саодат аст.
• Ҳар касе, ки ба ин роҳи рост пайравӣ кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад ва аз гумроҳӣ наҷот меёбад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ваъдаҳои Худованд бовар кунем ва аз шакку гумон дар бораи рӯзи қиёмат дурӣ ҷӯем.
• Пайравӣ аз паёми Худованд ва Паёмбар (сallallohu alayhi va sallam) воситаи расидан ба роҳи рост ва саодати абадӣ аст.