Сураи Ад-Духан — Оят 53

1. Маънои калимаҳо:

• سُندُس: ҳар навъи матои нозуки абрешимӣ (дибож).
• إِسْتَبْرَق: матои ғафси абрешимӣ, ки бо нақшҳои зебо ороста шудааст.
• مُتَقَابِلِين: рӯ ба рӯ ва муқобили якдигар нишастанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳи Таъоло ҳолати аҳли биҳиштро тасвир мекунад, ки онҳо либосҳои аз абрешими нозук ва ғафс ороста мепӯшанд. Ин либосҳо нишонаи иззату каромат ва неъматҳои бепоёни биҳиштӣ мебошанд. Ҳамчунин, онҳо рӯ ба рӯ ва муқобили якдигар менишинанд, ба тавре ки ҳеҷ кас ба қафои дигаре нигоҳ намекунад. Ин ҳолат нишонаи эҳтиром, муҳаббат ва ҳамдигарфаҳмии комил дар байни аҳли биҳишт аст. Ҳар кас дар ҷои худ ором ва шодмон аст ва аз суҳбату ҳамнишинии якдигар баҳра мебаранд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро ба неъматҳои ҷовидони биҳишт тарғиб мекунад, ки дар он ҷо ҳар гуна хушӣ ва оромӣ барои бандагони солеҳ омода аст.
• Нишон медиҳад, ки дар биҳишт муносибатҳо бар пояи эҳтиром ва муҳаббат бунёд ёфтаанд, ки ин барои ҳар инсон орзуи нек аст.
• Моро водор мекунад, ки барои расидан ба ин неъматҳо амалҳои нек анҷом диҳем ва аз Аллоҳ тавфиқ пурсем.
• Ин оят дили инсонро ба дунёи охират ва ҳаёти ҷовидонӣ гарм мекунад ва ба ислом ва Қуръон меҳру муҳаббат меафзояд.