Сураи Ад-Духан — Оят 54

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «كَذَٰلِكَ»: ҳамин тавр, ин гуна.

— «زَوَّجْنَاهُمْ»: онҳоро ҷуфт кардем, ба ҳамдигар пайвастем.

— «حُورٌ»: ҷамъи «حَوْرَاء» — заноне ки сифедии чашм ва сиёҳии чашмашон бисёр равшан аст.

— «عِينٌ»: ҷамъи «عَيْنَاء» — заноне ки чашмони калон ва зебо доранд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованди мутаъол подоши парҳезгоронро дар биҳишт баён кард — бо дароварданашон ба ҷаннатҳо ва пӯшониданашон бо либосҳои нозуку зебо — дар ин оят мефармояд, ки ҳамин тавр онҳоро иззат ва каромат намудем ва дар биҳишт онҳоро бо ҳурҳои айн — занони зебои чашмкалон, ки сифедии чашмашон бениҳоят равшан ва сиёҳии чашмашон бениҳоят сиёҳ аст — ҷуфт гардондем. Яъне ҳар як марди биҳиштӣ бо ҳамсари зебои худ қарин гардонида мешавад, то ки оромӣ ва хушнудии комилро ҳис кунад. Ин ҷуфтшавӣ на аз ҷинси ақди никоҳи дунёст, балки изҳори лутфу карам ва неъмати Худованд аст бар аҳли биҳишт.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованди мутаъол барои бандагони солеҳу парҳезгор дар охират неъматҳои бузург ва беҳамто омода кардааст, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.

— Ҳурҳои айн як неъмати махсуси биҳиштӣ ҳастанд, ки Худованд онҳоро барои аҳли ҷаннат офаридааст ва ин изҳори меҳру муҳаббати Ӯст ба бандагони некӯкор.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки бо амалҳои солеҳ ва парҳезгорӣ ба чунин неъматҳои ҷовидонӣ ноил гардем.

— Ҳаёти охират ҳаёти комил ва пур аз хушӣ аст, ки дар он ҳеҷ ранҷу хастагӣ ва ғаму андӯҳ нест.

— Ваъдаҳои Худованд ҳаққанд ва Ӯ ба ваъдаи худ вафо мекунад, пас бояд ба раҳмати Ӯ умедвор бошем ва ба сӯи Ӯ тавба кунем.