Сураи Ад-Духан — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

• جَنَّاتٍ: боғҳои сердарахт ва пур аз неъматҳо.
• عُيُونٍ: чашмасорҳо, яъне обҳои равон ва соф.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи ҳолати бандагони некӯкор ва парҳезгор аст, ки дар охират ба онҳо хушхабар дода шудааст. Онҳо дар боғҳои сарсабз ва пурнеъмат қарор мегиранд, ки дар онҳо дарахтони гуногун, меваҳои фаровон ва манзараҳои дилфиреб мавҷуданд. Инчунин дар он ҷойҳо чашмаҳои об равон аст, ки обашон пок ва гуворост ва ҳамеша ҷорӣ мебошад. Ин ҳама нишонаи қабули амалҳои нек ва подоши Худованд ба бандагони солеҳ аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар дар дунё роҳи некӯкорӣ ва парҳезгориро пеша кунад, дар охират ба неъматҳои абадӣ ва ҷойҳои зебо мукофот мегирад.
• Ёдовар мешавад, ки неъматҳои ҷаннат на танҳо маънавӣ, балки моддӣ низ ҳастанд: боғҳо, обҳои равон ва фаровонии некӣ.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва итоати Худованд мекашад, зеро подоши Худо барои бандагони солеҳ бузург ва бепоён аст.
• Ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё гузарандаанд, аммо неъматҳои охират ҷовидонӣ ва комилтаранд.