Сураи Аль-Ахкаф — Оят 14

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أُولَٰئِكَ — инҳо, онҳо (ишора ба гурӯҳи муайяни одамон).
• أَصْحَابُ الْجَنَّةِ — аҳли биҳишт, ҳамнишинони биҳишт, яъне касоне ки ҷойгоҳи онҳо биҳишт аст.
• خَالِدِينَ — ҷовидона, абадӣ мондагонанд.
• جَزَاءً — подош, мукофот.
• بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ — ба сабаби он аъмоле, ки онҳо анҷом медоданд.

1. Тафсири оят:

Инҳо — он касоне, ки дорои сифатҳои некӯ буданд ва ба Худо имон оварда, амалҳои шоиста анҷом доданд — аҳли биҳиштанд. Онҳо дар биҳишт ҷовидона хоҳанд монд ва ҳеҷ гоҳ аз он берун нахоҳанд шуд. Ин подоши некӯ барои он аъмоли солеҳест, ки онҳо дар дунё бо ихлос ва некӯӣ анҷом дода буданд. Яъне биҳишт ва ҷовидонӣ дар он на танҳо раҳмати Худованд аст, балки инчунин натиҷаи амалҳои некӯи онҳост, ки дар ҳаёти дунё пеш аз марг омода кардаанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки амалҳои солеҳ дар дунё сабаби расидан ба биҳишт ва ҷовидонӣ дар он мегарданд. Ҳар як кори некӯ, ҳатто агар хурд бошад ҳам, дар назди Худованд беподош намемонад.
• Худованд раҳмат ва адолатро якҷоя зикр мекунад: биҳишт ҳам раҳмати Ӯст ва ҳам подоши амалҳои некӯи бандагонаш. Ин ба мо умед мебахшад, ки бо тавба ва амалҳои шоиста метавонем ба ин саодати абадӣ ноил гардем.
• Ёдовар мешавад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳадафи аслӣ бояд ҷовидонӣ дар биҳишт бошад. Ин моро ба сӯи некӯкорӣ, сабр ва итоат аз Худо ҳидоят мекунад.
• Қуръон ба мо роҳи равшан нишон медиҳад: имон ва амали солеҳ — калиди биҳишт аст. Ин боиси меҳру муҳаббат ба ислом мегардад, зеро ислом дини умед, раҳмат ва подоши одилона аст.