Сураи Аль-Ахкаф — Оят 13

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «رَبُّنَا اللَّهُ»: Парвардигори мо Аллоҳ аст, яъне танҳо Ӯро мепарастем ва ба ягонагии Ӯ бовар дорем.

— «اسْتَقَامُوا»: ростқавлӣ ва устуворӣ карданд, яъне бар имон ва амали некӯ собит монданд ва аз роҳи рост берун нашуданд.

— «خَوْفٌ»: тарс, ҳарос.

— «يَحْزَنُونَ»: ғамгин мешаванд, андӯҳнок мегарданд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки касоне, ки бо забон ва дил эътироф карданд, ки Парвардигори онҳо танҳо Аллоҳ аст ва ҳеҷ парвардигоре ғайр аз Ӯ нест, сипас бар ин эътиқод устувор монданд ва онро бо амалҳои некӯ ва ибодат тасдиқ карданд, аз аҳли имон ва ростқавлӣ ҳисоб мешаванд. Чунин бандагон дар охират аз ҳарос ва даҳшатҳои рӯзи қиёмат наметарсанд ва аз он чизҳое, ки дар дунё аз даст додаанд ё баъд аз марг боқӣ гузоштаанд, ғамгин намешаванд. Онҳо дар амнияти комил қарор доранд ва ба неъматҳои ҷовидонӣ ва ризои Парвардигор мерасанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон танҳо гуфтан нест, балки бояд бо устуворӣ ва амали некӯ ҳамроҳ бошад.

— Касе, ки Аллоҳро Парвардигори худ медонад ва бар роҳи рост меистад, дар дунё ва охират аз тарсу ғам дар амон аст.

— Ин оят ба ҳама муъминон умед мебахшад, ки агар бар имон собит бошанд, подоши бузург ва оромиши абадӣ интизори онҳост.

— Он моро ба сӯи ростқавлӣ, сабр ва идома додани амалҳои солеҳ ташвиқ мекунад, то аз зумраи касоне гардем, ки дар охират наметарсанд ва ғамгин намешаванд.