Сураи Мухаммад — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• جَنَّاتٍ: боғҳои сердарахт ва пурнеъмат дар охират.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ: аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• يَتَمَتَّعُونَ: баҳраманд мешаванд аз лаззатҳои дунё.
• الْأَنْعَامُ: чорпоёни ҳайвонот монанди гову гӯсфанд ва шутур.
• مَثْوًى: ҷои иқомат ва оромгоҳ.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Худованди Мутаъол касонеро, ки ба Ӯ ва паёмбараш имон овардаанд ва амалҳои некӯ анҷом додаанд, ба боғҳои биҳиштӣ ворид мегардонад, ки аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳо равон аст. Ин подоши бузург барои онҳост, ки дар дунё роҳи имон ва некӯкориро пеш гирифтанд. Аммо касоне, ки ба Худо ва паёмбараш куфр варзиданд, дар дунё танҳо ба лаззатҳо ва шаҳавоти худ машғуланд ва аз неъматҳои он баҳра мебаранд, бе он ки ба охират ва ҳисобу китоб биандешанд. Онҳо мисли чорпоёни ҳайвонотанд, ки ғамме ҷуз хӯрдан ва шикам надоранд; ҳамаи ҳиммати онҳо пур кардани шикам ва қонеъ кардани шаҳват аст, на андеша ба саранҷом ва ҷавобгарӣ. Ва дар рӯзи қиёмат оташи дӯзах ҷои иқомат ва оромгоҳи онҳост.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи имон ва амали солеҳ ба биҳишти ҷовидонӣ ва неъматҳои бепоён мерасонад, ки ин умедворӣ ва рағбатро ба некӯкорӣ зиёд мекунад.
• Оят ҳушдор медиҳад, ки ғарқ шудан дар лаззатҳои дунё ва ғофил шудан аз охират одатро ба сатҳи ҳайвонот паст мезанад, ва ин боиси ташвиқ ба андеша ва масъулиятшиносӣ дар зиндагӣ мегардад.
• Ёдовар мешавад, ки неъматҳои дунё гузарандаанд ва подоши Худо барои муъминон ҷовидонӣ аст, ки ин дилро ба сабр ва итоат устувор месозад.
• Оят муъминонро ба шукргузорӣ ва истифодаи дурусти неъматҳо даъват мекунад, на ба исроф ва ғафлат.