Сураи Мухаммад — Оят 13

1. Маънои калимаҳои душвор:

• وَكَأَيِّن: маънояш «ва чӣ бисёр» ё «ва чандин» аст; барои ифодаи шумораи зиёди чизе истифода мешавад.
• قَرْيَةٍ: шаҳр ё деҳа; дар ин ҷо мақсад сокинони он аст, на танҳо биноҳо.
• أَشَدُّ قُوَّةً: қавитар аз ҷиҳати қуввату неру.
• أَخْرَجَتْكَ: туро берун кард, яъне сокинони он туро аз он ҷо ронданд.
• أَهْلَكْنَاهُمْ: онҳоро ҳалок кардем, нест кардем.
• نَاصِرَ: ёварикунанда, мададгор.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят Паёмбари Худ (с)ро тасаллӣ медиҳад ва мефармояд: чӣ бисёр шаҳру деҳаҳое буданд, ки сокинони онҳо аз сокинони шаҳри ту — Макка, ки туро аз он берун карданд — қавитар, сарватмандтар ва фарзандонашон бештар буданд. Аммо вақте ки онҳо паёмбарони Худоро дурӯғ бароварданд, Мо онҳоро ба анвои гуногуни азоб ҳалок кардем ва ҳеҷ кас натавонист онҳоро аз азоби Худо наҷот диҳад ва ёрӣ кунад. Пас, агар Мо бихоҳем, метавонем сокинони Маккаро низ, ки туро берун карданд, ҳалок кунем, зеро онҳо низ дурӯғбарорӣ карданд. Ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас наметавонад Моро дар ин кор боздорад ва ҳеҷ ёварикунандае барои онҳо нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки агар душманон аз ҷиҳати қуввату сарват бартарӣ дошта бошанд ҳам, қудрати Худо болотар аст ва Ӯ метавонад ҳар золимеро ҳалок кунад.
• Нишон медиҳад, ки сабаби асосии ҳалоки умматҳои гузашта дурӯғ баровардани паёмбарон ва инкор кардани ҳақ буд, на камбуди қуввату имконот.
• Ҳеҷ кас ва ҳеҷ неруе наметавонад аз азоби Худо касеро наҷот диҳад, агар Ӯ хоҳиши ҳалоки ӯро дошта бошад; пас бояд танҳо ба Ӯ таваккул кард.
• Ин оят мӯъминонро ба сабру устуворӣ дар роҳи даъват ташвиқ мекунад ва меомӯзад, ки оқибати ниҳоии ҳақ пирӯзӣ аст, ҳарчанд душманон дар аввал қавитар намоянд.
• Инчунин ба инсонҳо мефаҳмонад, ки дунё ва қуввату сарвати он гузаро аст ва набояд ба онҳо такя кард, балки бояд ба Худованди ягона такя намуд ва аз Ӯ тарсид.