Сураи Каф — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

• Од: номи қавми Ҳуд (алайҳис-салом), ки дар замини Аҳқоф зиндагӣ мекарданд ва ба сабаби саркашӣ ва дурӯғ шуморидани паёмбарашон ҳалок шуданд.
• Фиръавн: подшоҳи Миср, ки дар замони Мӯсо (алайҳис-салом) буд ва даъвати ӯро рад кард. Дар ин ҷо мақсад худи Фиръавн ва қавми ӯст.
• Ихвони Лут: бародарони Лут (алайҳис-салом) — яъне қавми ӯ, ки хешовандони наздик буданд, на бародарони хунӣ. Онҳо ба сабаби амалҳои зишт ва дурӯғ шуморидани паёмбар ҳалок гардиданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ёдоварии қавмҳои пешина аст, ки паёмбарони Худоро дурӯғ шумориданд. Пас аз зикри қавми Нӯҳ, асҳоби Чоҳ ва Самуд, Аллоҳ таоло қавми Од, Фиръавн ва қавми Лутро низ ёдовар мешавад. Ҳамаи ин гурӯҳҳо як чизи умумӣ доштанд: онҳо оёти Аллоҳро инкор карданд ва паёмбаронашро дурӯғ шумориданд. Қавми Од ба сабаби кибру ғурур ва нописандӣ аз даъвати Ҳуд (алайҳис-салом) бо боди сахт нест шуданд. Фиръавн бо тамоми қудрату лашкараш ба Мӯсо (алайҳис-салом) имон наовард ва дар баҳр ғарқ шуд. Қавми Лут бо амалҳои зишти худ аз ҳудуди Аллоҳ гузаштанд ва ба азоб гирифтор шуданд. Ҳамаи ин ҳодисаҳо барои мардуми Макка ва барои ҳамаи наслҳо ибрат аст, ки агар роҳи инкорро пеш гиранд, ҳамон азоб онҳоро низ фаро мегирад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки таърих такрор мешавад: ҳар қавме, ки паёмбари Худоро дурӯғ шуморад, ба ҳалокат мерасад.
• Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад, аммо ба бандагонаш то даме, ки даъват ба онҳо расад, мӯҳлат медиҳад.
• Қудрату сарват ва подшоҳӣ (монанди Фиръавн) наметавонад инсонро аз азоби Аллоҳ наҷот диҳад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон имон оварем ва аз роҳи инкор дурӣ кунем, то аз сарнавишти қавмҳои гузашта ибрат гирем.
• Ёдоварии ин қиссаҳо дилро нарм ва ба ислом майлро зиёд мекунад, зеро мебинем, ки Аллоҳ чӣ гуна паёмбаронашро дастгирӣ карда, душманонашонро нест кардааст.