Сураи Каф — Оят 14

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• Айка — дарахтони анбӯҳ ва зич, ки мардуми Шуайб (алайҳис-салом) дар он ҷо зиндагӣ мекарданд.
• Туббаъ — подшоҳи Ҳимиёриён дар Яман, ки мардумаш паёмбаронро дурӯғ бароварданд.
• Ҳаққа — собит шуд, воҷиб гардид.
• Ваъид — ваъдаи азоб ва ҳалокат, ки Худованд ба дурӯғбарорандагон додааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мардуми пешинаро ёдовар мешавад, ки паёмбарони Худоро дурӯғ бароварданд: асҳоби Айка, яъне қавми Шуайб (алайҳис-салом), ва қавми Туббаъ, подшоҳи Ҳимиёриён дар Яман. Ҳамаи ин гурӯҳҳо паёмбарони илоҳиро такзиб карданд ва ба онҳо имон наоварданд. Ба сабаби ин корашон ваъдаи азобе, ки Худованд ба онҳо дода буд, собит ва воҷиб гардид ва азоб бар онҳо фурӯд омад. Дар ин оят тасаллие барои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва таҳдиде барои мушрикони Қурайш аст, ки онҳо низ агар ба такзиб идома кунанд, ҳамон сарнатишро хоҳанд дид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ҳамаи умматҳои гузашта, ки паёмбаронро дурӯғ бароварданд, сазовори азоби Худованд шуданд; ин нишонаи адлу ҳикмати Худованд аст.
• Сабре, ки Паёмбар (с.а.с.) дар роҳи даъват мекард, бо ёдоварии саргузашти пешиниён қувват мегирад.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки такзиби паёмбарон оқибати бад дорад ва инсон бояд ба даъвати ҳақ гӯш диҳад.
• Қиссаҳои қавмҳои пешина дар Қуръон барои ибрат ва огоҳии мардуми баъдӣ оварда шудаанд, то онҳо роҳи рост интихоб кунанд.
• Ислом даъвати раҳмат ва ҳидоят аст; касе, ки онро қабул кунад, аз азоб наҷот меёбад ва ба саодати дуняву охират мерасад.