Сураи Каф — Оят 12

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «كَذَّبَتْ» — дурӯғ бароварданд, инкор карданд.
• «قَوْمُ نُوحٍ» — қавми Нӯҳ (алайҳис-салом).
• «أَصْحَابُ الرَّسِّ» — асҳоби Расс, яъне мардуме, ки соҳиби чоҳи бузург буданд ва номи он чоҳ «Расс» буд.
• «ثَمُودُ» — қавми Самуд, ки ба сӯи онҳо паёмбар Солеҳ (алайҳис-салом) фиристода шуда буд.

1. Тафсири оят:

Пеш аз ин мушрикони Қурайш, ки туро — эй Паёмбар — дурӯғгӯ мешумурданд, қавмҳои пешина низ паёмбарони худро дурӯғ бароварда буданд. Аз ҷумла, қавми Нӯҳ паёмбари худ Нӯҳро инкор карданд, асҳоби Расс — мардуме, ки дар канори чоҳи бузурге зиндагӣ мекарданд — паёмбари худро дурӯғ бароварданд, ва қавми Самуд низ паёмбари худ Солеҳро инкор намуданд. Ҳамаи ин қавмҳо ба ҷои имон овардан ба Худо ва паёмбаронаш, роҳи такзиб ва инкорро пеш гирифтанд, бинобар ин азоби Худо бар онҳо ҳатмӣ шуд ва ҳалок гардиданд. Ин оят тасаллиест ба Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва ҳушдорест ба онҳое, ки ӯро дурӯғ мешумурданд, ки оқибати онҳо ҳам мисли қавмҳои пешина хоҳад буд, агар тавба накунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инкори паёмбарон ва дурӯғ баровардани онҳо кори нав нест, балки қавмҳои пешина низ чунин карда буданд, пас муъминон бояд сабр кунанд ва аз роҳи ҳақ бознагарданд.
• Худованд таърихи қавмҳои ҳалокшударо барои ибрат баён мекунад, то одамон аз оқибати бади такзиб ва инкор огоҳ шаванд ва ба сӯи имон ва итоат рӯй оваранд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати даъвати паёмбарон дар ҳама давру замон яке будааст: имон ба Худои ягона ва итоат ба паёмбарон. Ҳар касе ин роҳро қабул кунад, наҷот меёбад ва ҳар касе инкор кунад, зиёнкор мешавад.
• Дар ин оят раҳмату адолати Худо ҳам зоҳир мешавад: Ӯ пеш аз азоб ҳушдор медиҳад ва ба воситаи паёмбарон роҳи ҳақро нишон медиҳад, то касе баҳона надошта бошад.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи таърих ва сарнавишти умматҳои гузашта даъват мекунад, то аз хатоҳои онҳо ибрат гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем, ки ин роҳ ба хушбахтии дунё ва охират мебарад.