Сураи Аз-Зарият — Оят 20

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «آيَاتٌ»: нишонаҳо, далелҳо ва аломатҳое, ки ба ҳақиқат роҳнамоӣ мекунанд.

— «لِّلْمُوقِنِين»: барои онҳое, ки бо дили худ боварӣ доранд ва яқин доранд, ки Аллоҳ ҳақ аст.

1. Тафсири оят:

Дар замин ва он чи дар он гузошта шудааст — кӯҳҳо, баҳрҳо, дарёҳо, дарахтон, растаниҳо ва ҳайвонот — нишонаҳо ва далелҳои равшане ҳастанд, ки ба қудрати Аллоҳ таоло ва ягонагии Ӯ ишора мекунанд. Ин нишонаҳо барои касоне равшан ва судманд ҳастанд, ки бо дили худ яқин доранд, ки Аллоҳ танҳо Холиқ ва тасвиркунандаи ҳама чиз аст ва шарике надорад. Ҳар касе, ки дар замин сайр кунад ва ба кӯҳҳо, баҳрҳо, дарахтон, меваҳо ва гуногунии растаниҳо назар андозад, метавонад ба ягонагии Аллоҳ пай барад. Ин оят ба одамон мефаҳмонад, ки офаринишҳои замин худи далели зинда ва равшани вуҷуд ва қудрати Парвардигор мебошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Замин бо ҳама зебоиҳо ва неъматҳояш барои инсон оинаи қудрати Аллоҳ аст; тафаккур дар он дилро равшан ва имонро қавӣ мегардонад.

— Қуръон моро ба сайру тафаккур дар офариниш даъват мекунад, то ки ҳақиқатро бо чашми худ бинанд ва бо дили худ бовар кунанд.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ақл ва андеша аст; он инсонро ба дидани нишонаҳои Худо дар табиат ҳидоят мекунад.

— Ҳар як неъмати замин — аз кӯҳу дарё то дарахту мева — барои шукргузорӣ ва наздик шудан ба Аллоҳ воситаест.

— Касе, ки бо яқин ва ихлос ба ин нишонаҳо назар кунад, имон ва ҳаёти худро пур аз маънӣ ва оромиш мебинад.