Сураи Аз-Зарият — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• «أَنفُسِكُمْ»: худи шумо, ҷисму рӯҳи шумо.
• «أَفَلَا تُبْصِرُونَ»: оё намебинед? оё бо чашми андеша наменигаред?

1. Тафсири оят:

Дар ояти пеш аз ин, Аллоҳ таоло одамонро ба нишонаҳои худ дар офоқ (осмонҳо ва замин) даъват карда буд. Дар ин оят мефармояд: «Ва дар худи шумо низ нишонаҳое ҳаст». Яъне дар офариниш, сохт ва ҳолатҳои ҷисму рӯҳи инсон далоили равшане бар вуҷуд, қудрат, ҳикмат ва ягонагии Аллоҳ мавҷуд аст. Инсон аз қатра об офарида шуда, ба марҳилаҳои гуногуни ҳаёт — кӯдакӣ, ҷавонӣ, пирӣ — мегузарад ва дар ниҳоят ба нестӣ рӯ меоварад; ин ҳама тағйирот ба қудрати Парвардигор шаҳодат медиҳад. Ҳамчунин дар узвҳои бадан, ҳисҳо, ақл ва дили инсон ҳикматҳои бузурге ниҳон аст, ки ҳар яке далели офаридгори доно ва тавоност. Пас Аллоҳ мепурсад: «Оё намебинед ва ибрат намегиред?» Яъне чашми сар ва чашми дилро кушоед, то дар ин нишонаҳои наздик андеша кунед ва ба ягонагии Офаридгор пай баред.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон худаш ояти бузурги Аллоҳ аст; андеша дар бораи ҷисм ва рӯҳи худ метавонад ба имон оварад.
• Оят одамонро ба тафаккур ва дидани нишонаҳо даъват мекунад, на ба бехабарӣ ва ғафлат.
• Дар ҳар марҳилаи ҳаёт — аз кӯдакӣ то пирӣ — дарсҳои ибратомӯз барои инсон вуҷуд дорад.
• Ин оят муҳаббат ба омӯзиш ва шинохти худро бедор мекунад, зеро шинохти инсон роҳе ба шинохти Парвардигор аст.
• Ҳар кас бо андеша дар офариниши худ метавонад ба бузургии Аллоҳ ва ростӣ будани Қуръон бовар кунад.