Сураи Аз-Зарият — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— «ҳаққ»: ҳақи воҷиб ё мустаҳаб дар мол.

— «соил»: касе ки аз мардум чизе мепурсад ва ёрӣ мехоҳад.

— «маҳрум»: касе ки аз ризқ маҳрум мондааст, аммо аз шарм ва худдорӣ савол намекунад.

1. Тафсири оят:

Дар молҳои он парҳезгорон ҳақи муайяне ҳаст, ки ба онҳо воҷиб ё мустаҳаб гардидааст, то ба ниёзмандон расонанд. Ин ҳақ барои он касонест, ки аз мардум савол мекунанд ва ёрӣ мехоҳанд, ва низ барои он касонест, ки аз шарму худдорӣ савол намекунанд, ҳарчанд ниёзманд бошанд. Онҳо ба гумони мардум сарватманд менамоянд, вале дар воқеъ аз ризқ маҳрум мондаанд. Ин оят нишон медиҳад, ки дар мол танҳо ҳаққи соҳибмол нест, балки ҳаққи дигарон низ вуҷуд дорад, ва ин ҳақ бояд бо дили пок ва нияти нек адо гардад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро ба саховатмандӣ ва кӯмак ба ниёзмандон тарғиб мекунад.

— Нишон медиҳад, ки дар молҳои мо ҳаққи дигарон низ ҳаст, на танҳо ҳаққи худи мо.

— Моро водор мекунад, ки ба ҳоли касоне, ки аз шарм савол намекунанд, таваҷҷуҳ кунем.

— Ин оят муҳаббат ва ҳамдардӣ байни мусулмононро зиёд мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон наздик месозад.