Sura Ar-Rahman — Werset 3

Znaczenie słów:

• خَلَقَ — stworzył, ukształtował z niczego.
• الْإِنسَانَ — człowieka; w tym kontekście chodzi o rodzaj ludzki, a według części komentatorów — o Adama (pokój z nim).

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Bóg — niech będzie wywyższony i chwalony — przypomina w tym wersecie o swoim wielkim dobrodziejstwie, jakim jest stworzenie człowieka. Stworzył go w najdoskonalszej formie, z niczego, nadając mu piękną postać i właściwą budowę, która odróżnia go od innych stworzeń. Człowiek został stworzony jako istota obdarzona rozumem, mową i zdolnością wyrażania tego, co kryje w sobie — co jest wyróżnieniem, jakiego nie otrzymało żadne inne stworzenie na ziemi.

Według części komentatorów chodzi tu o stworzenie Adama — ojca ludzkości (pokój z nim) — który został ukształtowany rękami Boga i obdarzony życiem, a następnie z jego potomstwa powstał cały rodzaj ludzki. Stworzenie człowieka jest dowodem wszechmocy Boga i Jego doskonałej mądrości, a także początkiem łańcucha dobrodziejstw, o których mowa w dalszych wersetach tej sury.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Stworzenie człowieka jest największym dowodem na istnienie Boga i Jego wszechmoc — kto patrzy na siebie samego i na doskonałość swojego stworzenia, ten dostrzega w tym ślad Stwórcy.
2. Człowiek został stworzony w najlepszej formie i obdarzony zdolnością mowy oraz rozumu — to zobowiązuje go do wdzięczności wobec Boga i używania tych darów w sposób, który podoba się Stwórcy.
3. Werset ten otwiera serce na refleksję nad własnym pochodzeniem i celem życia — człowiek nie powstał przypadkiem, lecz został stworzony przez Boga, który go kocha i pragnie jego szczęścia.
4. Wspomnienie stworzenia człowieka w kontekście miłosierdzia Boga (bo poprzedza go werset o Ar-Rahmanie — Miłosiernym) uczy nas, że Bóg stworzył nas z miłości i dla dobra, a nie dla zabawy — dlatego powinniśmy zwracać się do Niego z ufnością i pokorą.