Сураи Ар-Рахман — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

— «فَبِأَيِّ»: Пас ба кадоме.

— «آلَاءِ»: Неъматҳо, яъне неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду гурӯҳ (инс ва ҷинн).

— «تُكَذِّبَانِ»: Дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Пас ба кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо — эй гурӯҳи инс ва ҷинн — дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ин оят хитоб ба ҳарду гурӯҳи махлуқот аст, ки Худованд онҳоро ба шинохти неъматҳои бешумори Хеш даъват мекунад. Ҳар неъмате, ки инсон ва ҷинн дар ҳаёти худ ба он рӯ ба рӯ мешаванд — аз вуҷуд, ақл, ҳидоят, ризқ, сиҳатӣ ва дигар бартариҳо — ҳама аз ҷониби Парвардигор аст. Пас чӣ гуна метавонед ин неъматҳоро инкор кунед ё ношукрӣ намоед? Ин оят такрор дар сураи Ар-Рахмон омада, ҳар бор бандагонро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои Худоро ба ёд оранд ва шукргузор бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд орад ва онҳоро инкор накунад.

— Шукргузорӣ ба неъматҳо сабаби зиёд шудани онҳо мегардад.

— Оят ҳар ду гурӯҳи инс ва ҷиннро ба масъулият ва посухгӯӣ даъват мекунад.

— Такрори ин оят дар сураи Ар-Рахмон нишонаи аҳамияти бузурги шукр ва эътирофи неъматҳои Худованд аст.

— Ин оят муҳаббат ба Худованд ва дини Исломро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро банда ҳар қадар неъматҳоро бишносад, ҳамон қадар ба Парвардигори худ наздиктар мешавад.