Сураи Ар-Рахман — Оят 31

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «سَنَفْرُغُ»: аз решаи «фарғ» буда, дар ин ҷо ба маънои «ба ҳисобу китоб машғул мешавем» ва «қасд мекунем» омадааст, на ба маънои холӣ шудан аз кор, зеро Худованди Таъоло ҳеҷ гоҳ аз коре ба кори дигар машғул намешавад.

— «الثَّقَلَانِ»: ду гурӯҳи вазнин, ки мурод аз онҳо инс ва ҷинн аст; онҳоро «ду вазнин» номидаанд, зеро заминро бо вуҷуди зинда ва мурдаи худ вазнин мегардонанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло ба бандагони худ — инс ва ҷинн — хитоб мекунад, ки ба зудӣ ба ҳисобу китоби аъмоли онҳо ва подошу ҷазои корҳое, ки дар дунё анҷом додаанд, машғул мешавад. Ин хитоб таҳдид ва огоҳист барои ҳамаи махлуқоти мукаллаф, то бидонанд, ки рӯзе ҳама ба пешгоҳи Парвардигор баргардонида мешаванд ва ҳар кас мувофиқи амали худ — некӣ бошад ё бадӣ — ҷазо мебинад. Никӯкоронро савобу подоши некӯ медиҳад ва бадкоронро ба сазои амалҳои бади худ гирифтор мекунад. Ин оят нишонаи адлу инсофи Худованд аст, ки ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад ва ҳеҷ касро зулм намекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мегардонанд:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳаёти дунё беҳуда нест ва ҳар амали мо сабт мешавад; ин боиси он мегардад, ки инсон ба некӯкорӣ ва ростӣ ҳарис шавад.

— Худованди Таъоло одил аст ва ҳамаро ба ҳисоб мекашад; ин адолат дили инсонро ором мекунад ва ба вай умеди подоши некӯ медиҳад.

— Хитоб ба ҳарду гурӯҳ — инс ва ҷинн — нишон медиҳад, ки Қуръон барои ҳамаи махлуқоти мукаллаф роҳнамост ва ҳеҷ кас аз даъвати Ҳақ берун нест.

— Ёдоварии рӯзи ҳисоб инсонро аз гуноҳ бозмедорад ва ба тавбаву ислоҳи худ водор мекунад; ин раҳмат ва лутфи Худованд нисбат ба бандагонаш аст, ки пеш аз ҷазо онҳоро огоҳ мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бовар кунем ва аз он пайравӣ намоем, зеро он китоби Ҳақ аст ва ҳар он чи дар он омадааст, рост ва судманд аст барои инсон дар дунё ва охират.