Сураи Ар-Рахман — Оят 41

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْمُجْرِمُونَ: гунаҳкорон, яъне касоне ки бо куфру гуноҳҳои бузург ба худ зулм кардаанд.
• بِسِيمَاهُمْ: бо аломатҳои зоҳирии онҳо.
• النَّوَاصِي: ҷамъи «носия» — мӯи пешониҳо, яъне пешсари сар.
• الْأَقْدَامِ: ҷамъи «қадам» — пойҳо.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат гунаҳкорон бо аломатҳои хоси худ шинохта мешаванд. Аломати онҳо сиёҳии рӯй ва кабудии чашмон аст, ки аз онҳо пайдо мебошад. Пас аз шинохтан, фариштагон онҳоро аз мӯи пешонӣ ва пойҳояшон мегиранд ва дасту пойҳояшонро аз пушт ба ҳам мепайванданд, сипас ба дӯзах партофта мешаванд. Ин ҳолат нишонаи хорӣ ва бечорагии онҳост дар он рӯзи сахт.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованд одил аст ва ҳеҷ гуноҳкор аз ҷазои худ намегурезад.
• Гуноҳкорӣ дар рӯзи қиёмат аломатҳои зоҳирӣ пайдо мекунад, ки ҳама онҳоро мешиносанд.
• Ин оят огоҳист барои инсон, ки дар дунё аз гуноҳ тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад.
• Раҳмати Худо барои тавбакунандагон кушода аст ва ҳар кас метавонад пеш аз расидани он рӯз худро наҷот диҳад.
• Қуръон оятҳои худро бо тарҳи равшан баён мекунад, то мардум панд гиранд ва ба сӯи некӣ равона шаванд.