Сураи Ар-Рахман — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

— جَهَنَّمُ: номи оташи дӯзах, ки Худованд барои ҷазои гунаҳкорон омода кардааст.

— يُكَذِّبُ: дурӯғ мешуморанд, инкор мекунанд.

— الْمُجْرِمُونَ: гунаҳкорон, яъне касоне ки бо куфру гуноҳҳои худ сазовори ҷазо шудаанд.

1. Тафсири оят:

Ба ин гунаҳкорон рӯзи қиёмат бо сарзаниш ва хорӣ гуфта мешавад: «Ин ҳамон дӯзахест, ки шумо дар дунё онро дурӯғ мешуморидед ва ба он бовар намекардед». Ҳоло онро бо чашмони худ мебинед ва ҳеҷ роҳе барои инкори он надоред. Ин гуфтор барои онҳост, ки дар дунё оятҳои Худоро рад мекарданд ва аз рӯзи қиёмат ғофил буданд. Аммо имрӯз онҳо дар пеши чашми худ ҳақиқатеро мебинанд, ки қаблан онро инкор мекарданд. Онҳо гоҳ дар оташи сӯзон азоб мекашанд ва гоҳ аз оби ҷӯшони бағоят гарм, ки рӯдаҳоро пора месозад, нӯшонида мешаванд. Ин ҳама ба сабаби куфру гуноҳи онҳост.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати рӯзи қиёмат ва дӯзах ҳатмӣ аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро инкор кунад, вақте ки бо чашми худ мебинад.

— Инсон бояд дар дунё аз инкори оятҳои Худо ва дурӯғ шумурдани рӯзи қиёмат эҳтиёт кунад, зеро ин кор ба ҳалокат мебарад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба ваъдаҳои Худованд бовар кунем ва худро барои охират омода созем.

— Инчунин ин оят раҳмати Худоро ба ёд меорад, ки пеш аз азоб ба бандагонаш ҳушдор медиҳад, то тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва хондани он бо тадаббур инсонро ба сӯи некӣ ва парҳезгорӣ наздик мекунад.