Сураи Ар-Рахман — Оят 56

1. Маънои калимаҳо:

• قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ: заноне ки нигоҳи худро кӯтоҳ кардаанд, яъне чашм аз ғайри шавҳари худ мепӯшанд ва танҳо ба шавҳари худ менигаранд.
• لَمْ يَطْمِثْهُنَّ: онҳоро даст нарасидааст, яъне бо онҳо ҳеҷ кас ҳамбистарӣ накардааст.
• إِنسٌ: одамон.
• جَانٌّ: ҷиннҳо.

1. Тафсири оят:

Дар ин боғҳои биҳиштӣ заноне ҳастанд, ки нигоҳи худро танҳо ба шавҳарони хеш дӯхтаанд ва ба ғайри онҳо наменигаранд. Онҳо дили худро низ танҳо ба шавҳари худ бастаанд ва каси дигарро намехоҳанд. Ин занон покдоман ҳастанд ва пеш аз шавҳарони худ ҳеҷ одамӣ ва ҳеҷ ҷиннӣ ба онҳо даст нарасидааст ва бо онҳо ҳамбистарӣ накардааст. Ин покдоманӣ ва вафодорӣ нишонаи иззату каромати онҳо дар биҳишт аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар биҳишт занони покдоман ва вафодор ба шавҳарони худ ҳастанд, ки ин барои мардони биҳиштӣ шодмонӣ ва оромии бузург аст.
• Покдоманӣ ва вафодорӣ сифатҳои бузурге ҳастанд, ки Худованд онҳоро дар биҳишт ба бандагони солеҳи худ ато мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё низ бояд покдоманӣ ва вафодориро риоя кунем, то дар охират ба чунин неъматҳо ноил гардем.
• Ёдовар мешавад, ки биҳишт ҷои покӣ, неъмат ва иззат аст ва Худованд барои бандагони некӯкор чунин мукофотҳоро омода кардааст.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва покдоманӣ мекашад ва ӯро ба охират ва неъматҳои ҷовидони он умедвор месозад.