Сураи Ар-Рахман — Оят 64

1. Маънои калимаҳо:

• مُدْهَامَّتَانِ — ин калима аз решаи «дуҳма» гирифта шуда, маънои торикӣ ва сиёҳиро дорад. Дар ин ҷо маънои он ин аст, ки ду боғ аз сабаби сабзии бисёр ва серобӣ ба ранги сиёҳӣ моил шудаанд.

1. Тафсири оят:

Ин ду боғи биҳиштӣ аз шиддати сабзӣ ва серобӣ ба ҳадде расидаанд, ки ранги онҳо ба сиёҳӣ мезанад. Ин сабзии амиқ ва пурра нишонаи ободӣ, тозагӣ ва неъмати фаровони Худованд аст, ки барои бандагони некӯкор омода шудааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои беҳамто ва зебоист, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.
• Сабзии амиқ ва серобии боғҳо ишора ба ҳаёти ҷовидонӣ, тозагӣ ва хушбахтии абадӣ дар охират аст.
• Ин тасвирҳо дили инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва тоъат ба Худованд мекашад, то умедвор бошад, ки ба чунин неъматҳо ноил гардад.
• Ёдовар мешавад, ки неъматҳои дунё нисбат ба неъматҳои охират хеле ночиз ва гузаро ҳастанд.
• Ин оят инсонро ба шукргузорӣ ва сипос аз Худованд барои неъматҳои ояндаи Ӯ ҳидоят мекунад.