Сураи Ар-Рахман — Оят 63

1. Маънои калимаҳо:

• آلَاءِ: неъматҳо, инъомҳо.
• تُكَذِّبَانِ: ду кас дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Пас, эй ҷинну инс, кадоме аз неъматҳои Парвардигори худро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ин оят баъд аз зикри ду боғи дигари биҳиштӣ омадааст, ки Худованд онҳоро барои бандагони парҳезгораш омода кардааст. Ҳамаи неъматҳо — аз офариниш, ризқ, ҳидоят ва савобҳои охират — аз ҷониби Парвардигор аст ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро инкор кунад. Ин оят бори дигар бандагони Худоро ба шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои бешумори Ӯ даъват мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Инсон бояд ҳамеша неъматҳои Худовандро ба ёд орад ва онҳоро инкор накунад.
• Шукргузорӣ сабаби зиёд шудани неъматҳо ва наздикӣ ба Худованд мегардад.
• Қуръон бо чунин саволҳо дили инсонро бедор мекунад, то андеша кунад ва роҳи рост интихоб намояд.
• Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Худованд бо меҳрубонӣ неъматҳои худро ба бандагонаш ёдовар мешавад.