Сураи Ар-Рахман — Оят 65

1. Маънои калимаҳо:

• آلَاءِ: неъматҳо, нишонаҳои қудрат ва лутфи Худованд.
• تُكَذِّبَانِ: ду гурӯҳ (инсу ҷин) дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят баъд аз тавсифи ду боғи сарсабзи биҳиштӣ омадааст, ки сабзии онҳо то ба дараҷае аст, ки ба сиёҳӣ мегарояд. Пас Худованд ба ҳарду гурӯҳи махлуқот — инс ва ҷин — муроҷиат карда мефармояд: «Пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед?» Яъне бо вуҷуди ин ҳама неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ки Худованд ба шумо ато кардааст, чӣ гуна метавонед онҳоро инкор кунед ё носипосӣ намоед? Ин оят такроршаванда дар сураи Ар-Рахмон аст ва ҳар бор ба неъмати навбатии Худованд ишора мекунад, то инсон ва ҷинн ба шукргузорӣ ва тасдиқи неъматҳои Ӯ ташвиқ шаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд неъматҳои худро пайваста ба бандагонаш ёдовар мешавад, то онҳо ғофил нашаванд.
• Ин оят ҳам ба инсон ва ҳам ба ҷинн муроҷиат мекунад, ки ҳарду дар баробари неъматҳои Худо масъуланд.
• Такрори ин оят дар сураи Ар-Рахмон нишонаи аҳамияти бузурги шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳост.
• Инсон бояд ҳамеша ба неъматҳои Худованд андеша кунад ва онҳоро дурӯғ нашуморad, балки бо забон ва амал шукри онҳоро ба ҷо орад.
• Ин оят муҳаббат ва раҳмати Худовандро нисбат ба бандагонаш нишон медиҳад, ки ҳатто пас аз ҳар неъмат боз ба онҳо рӯ меоварад ва мепурсад, ки оё неъматро эътироф мекунед ё не?