Сураи Ар-Рахман — Оят 71

1. Маънои калимаҳо:

— «آلَاء»: неъматҳо, нозу неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ.

— «رَبِّكُمَا»: Парвардигори шумо ду гурӯҳ (инсу ҷин).

— «تُكَذِّبَانِ»: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба ҳарду гурӯҳ — инсонҳо ва ҷинҳо — муроҷиат карда, мепурсад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо ду гурӯҳро дурӯғ мешуморед ва инкор мекунед? Ин оят дар сароғози худ як саволи тақрирӣ ва танбеҳӣ аст, ки бандагонро ба андеша водор мекунад, то дар неъматҳои бешумори Худо тафаккур намоянд ва эътироф кунанд, ки ҳеҷ кас наметавонад ин неъматҳоро инкор кунад. Ҳар неъмате, ки дар дунё ва охират ба бандагон мерасад — аз ҳаёт, ризқ, ақл, саломатӣ, ҳидоят ва раҳмат — ҳама аз ҷониби Парвардигори ягона аст ва касе наметавонад онҳоро аз Худо инкор кунад. Ин оят такрор дар сураи Ар-Рахмон омадааст, то бандагонро ба шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои Худо ҳидоят кунад ва аз ношукрӣ ва инкор боздорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят бандагонро ба тафаккур дар бораи неъматҳои бешумори Худо даъват мекунад ва онҳоро ба шукргузорӣ тарғиб менамояд.

— Такрори ин оят дар сураи Ар-Рахмон нишонаи аҳамияти бузурги шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳои Худованд аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ неъмате аз Худо пинҳон нест ва ҳамаи онҳо аз ҷониби Парвардигори раҳим аст.

— Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, зеро Қуръон моро ба шинохти неъматҳои Худо ва шукргузорӣ ҳидоят менамояд.

— Ин оят ба мо ёд медиҳад, ки ношукрӣ ва инкори неъматҳои Худо сабаби ғазаби Худованд мегардад ва шукргузорӣ сабаби зиёдшавии неъматҳо аст.