Surja Er-Rahman — Ajet 71

Kuptimi i fjalëve:

• Ala' (آلاء): Të mirat, dhuntitë dhe begatitë.
• Rabbikuma (رَبِّكُمَا): Zotit tuaj të dyve (njerëzve dhe xhinëve).
• Tukedhdhiban (تُكَذِّبَانِ): Mohoni dhe përgënjeshtroni.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, në këtë ajet të mrekullueshëm, i drejtohet dy grupeve kryesore të krijesave të Tij me mendje dhe përgjegjësi – njerëzve dhe xhinëve – duke i pyetur ata me një pyetje retorike që ngjall mendim dhe ndërgjegje: "Pra, cilat prej dhuntive të Zotit tuaj po i mohoni?" Kjo pyetje vjen si qortim i butë dhe si nxitje për të reflektuar mbi begatitë e panumërta që Zoti u ka dhuruar atyre. Ajeti thekson se të mirat e Allahut ndaj krijesave të Tij janë aq të shumta dhe të dukshme, saqë nuk ka asnjë justifikim për mohimin e tyre. Çdo dhunti – qoftë ajo materiale si ushqimi, shëndeti, shiu, toka, apo shpirtërore si udhëzimi, imani dhe shpëtimi nga dënimi – është dëshmi e mëshirës së pakufishme të Zotit. Përsëritja e kësaj pyetjeje në këtë sure të bekuar shërben si një kujtesë e vazhdueshme për njeriun dhe xhinin që të jenë mirënjohës ndaj Krijuesit të tyre dhe të mos bien në mosmirënjohje.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Nxitja për mirënjohje: Ajeti na mëson se njeriu duhet të jetë gjithmonë falënderues ndaj Zotit për dhuntitë e Tij, sepse mirënjohja është çelësi i shtimit të begative.
2. Vetëdijesimi për begatitë: Na bën të ndalemi dhe të mendojmë thellë për të mirat që i kemi rreth e rrotull, të cilat shpesh i marrim si të mirëqena, duke i parë ato si dëshmi të dashurisë së Zotit ndaj nesh.
3. Përgjegjësia morale: Ajeti ngjall te njeriu ndjenjën e përgjegjësisë para Zotit, duke e bërë atë të kuptojë se çdo mohim i të vërtetës është mohim i dhuntive të Zotit, gjë që e largon atë nga rruga e drejtë.
4. Gjithëpërfshirja e mëshirës hyjnore: Na tregon se mëshira dhe begatitë e Allahut përfshijnë të gjitha krijesat – njerëzit dhe xhinët – pa dallim, gjë që e bën Islamin fe të dashurisë dhe mëshirës universale.
5. Largimi nga mendjemadhësia: Ajeti na mëson përulësinë, sepse kur njeriu sheh se çdo gjë që zotëron është dhunti nga Zoti, ai nuk bëhet mendjemadh, por përulësisht i falënderon Zotit të tij.