Сураи Ар-Рахман — Оят 70

1. Маънои калимаҳо:

• فِيهِنَّ: дар онҳо (яъне дар он чаҳор биҳишт).
• خَيْرَاتٌ: занони некӯсиришт ва некхуй.
• حِسَانٌ: зебо рӯй ва зебо симо.

1. Тафсири оят:

Дар ин чаҳор биҳишт заноне ҳастанд, ки дорои ахлоқи пок ва сиришти некӯ мебошанд ва чеҳраҳошон бағоят зебост. Онҳо ҳам дар зоҳир ва ҳам дар ботин комил ва беайбанд: дар халқу хулқ, яъне дар симо ва сиришт, дар покӣ ва некӯкорӣ бартаранд. Ин занон подоши некӯкоронест, ки дар дунё бо имон ва амали солеҳ зиндагӣ кардаанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба бандагони Худо мужда медиҳад, ки дар биҳишт на танҳо неъматҳои моддӣ, балки ҳамсарони некӯсиришт ва зебо низ интизори онҳост.
• Нишон медиҳад, ки дар биҳишт ҳам зебоии зоҳирӣ ва ҳам зебоии ботиніӣ ҷамъ шудаанд; инсон дар он ҷо ба камолоти ҳақиқӣ мерасад.
• Ба муъминон таскин медиҳад, ки агар дар дунё аз неъматҳо маҳрум монда бошанд, дар охират Худованд барояшон беҳтарин подошро омода кардааст.
• Оят инсонро ба амали солеҳ ва покдоманӣ тарғиб мекунад, то сазовори чунин неъматҳои ҷовидонӣ гардад.
• Ин оят ишқ ва рағбати инсонро ба биҳишт ва ба Худованд зиёд мегардонад ва дилро ба охират умедвор месозад.