Сураи Аль-Вакиа — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «أُولَٰئِكَ»: онҳо, ин гурӯҳ.

— «الْمُقَرَّبُونَ»: наздикгардидагон, яъне касоне ки ба Худо наздик карда шудаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он бандагони некӯкор аст, ки дар дунё ба сӯи корҳои хайр пешқадам буданд ва дар амалҳои нек аз дигарон пеш гузаштанд. Чунин одамон дар охират низ ба дараҷаҳои олӣ ва мақомҳои баланд пешқадам хоҳанд буд. Онҳо касоне ҳастанд, ки Худованд онҳоро ба Худ наздик гардондааст ва дар ҷаннатҳои пурнеъмат ҷой медиҳад. Яъне, пешқадамӣ дар некӯкорӣ дар дунё сабаби наздикӣ ба Худо ва баландӣ дар охират мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба сӯи корҳои хайр пешқадам бошем, то дар охират низ аз пешқадамон гардем.

— Наздикӣ ба Худо натиҷаи итоат ва некӯкорӣ аст, на танҳо орзу.

— Худованд бандагони солеҳро дӯст медорад ва онҳоро ба Худ наздик мегардонад.

— Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас бо амали нек метавонад ба мақоми баланд бирасад.

— Ваъдаи ҷаннати пурнеъмат барои некӯкорон дили инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон гарм мекунад.