Сураи Аль-Вакиа — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

• فَجَعَلْنَاهُنَّ: пас мо онҳоро гардонедем.
• أَبْكَارًا: ҷамъи калимаи "بِكْر" аст, ки маънои духтари бокира ва он ки ҳанӯз издивоҷ накардааст, мебошад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки занони биҳиштро офаринише нав ва комил бахшидааст, ки бо офариниши занони дунё фарқи калон дорад. Онҳо дигар пира ва фарсуда намешаванд, балки ҳамеша ҷавон ва бокира мемонанд. Ин бокирагӣ на танҳо ба маънои дастнорасида будан аст, балки ҳолати покӣ ва навӣ доимӣ мебошад, ки ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад. Онҳо барои аҳли биҳишт офарида шудаанд ва ҳамеша ба шавҳарони худ муҳаббат доранд ва дар синну соли баробар қарор доранд. Ин неъмат барои бандагони солеҳ ва асҳоби ростӣ омода гардидааст, то ки онҳо дар ҷаннат дар хушӣ ва оромии абадӣ бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳишт бо неъматҳои дунё комилан фарқ мекунанд ва ҳамеша нав ва пойдор мебошанд.
• Худованд қудрати комил дорад, ки махлуқотро бо сифатҳои нав ва беҳтарин биёфаринад.
• Ин ваъда барои мӯъминон умед ва шавқ мебахшад, ки барои расидан ба ин неъматҳо амалҳои нек кунанд.
• Ислом дини покӣ, зебоӣ ва некӣ аст ва ба инсон ҳамеша ба сӯи беҳтарӣ ва хушбахтӣ роҳнамоӣ мекунад.
• Қуръон китоби раҳмат ва башорат аст барои касоне, ки ба Худо ва рӯзи охират имон меоранд.