Сураи Аль-Вакиа — Оят 35

1. Маънои калимаҳо:

• إِنَّا: Ҳамоно Мо.
• أَنشَأْنَاهُنَّ: Онҳоро офаридем/биёфаридем (аз нав халқ кардем).
• إِنشَاءً: Офариниши нав ва бесобиқа.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо ҳурҳои биҳиштро бо офариниши нав ва хоссае падид овардем, ки монанди он дар дунё набудааст. Ин офариниш на аз тариқи таваллуд аст ва на монанди офариниши занони дунё. Балки халқи нав ва комилест, ки ҳеҷ гоҳ фонии намешавад ва ҳамеша боқӣ мемонад. Онҳоро духтарони бокира, ҷавон ва дӯстдорандаи шавҳарони худ қарор додем, ки ҳама дар синни яксон ва ҷаззобияти комил мебошанд. Ин офариниш барои аҳли биҳишт ва бандагони солеҳ омода шудааст, то онҳо дар ҷаннат аз неъматҳои абадӣ ва ҳамнишинии некӯ баҳраманд гарданд.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қудрати Худованд бепоён аст ва Ӯ метавонад чизеро бо тарзи нав ва бесобиқа биёфаринад.
• Биҳишт ҷои неъматҳои комил ва абадист, ки дар он ҳеҷ камбуде нест ва ҳеҷ чиз фоний намешавад.
• Ин оят ба бандагони солеҳ умед ва шавқ мебахшад, ки барои расидан ба ин неъматҳои бузург дар дунё амалҳои нек анҷом диҳанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои биҳишт на танҳо ҷисмонӣ, балки рӯҳонӣ ва комиланд ва барои аҳли имон омода шудаанд.
• Ин оят исбот мекунад, ки Худованд ба бандагони некӯкор муҳаббат дорад ва барои онҳо подоши беҳтаринро омода кардааст, ки ин ба ислом ва Қуръон дилҳоро гарм ва умедвор месозад.