Сураи Аль-Хашр — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• لَا يُقَاتِلُونَكُمْ: бо шумо намеҷанганд.
• جَمِيعًا: ҳамагӣ якҷоя, муттаҳид.
• قُرًى مُّحَصَّنَةٍ: деҳаҳои истеҳкомёфта, яъне шаҳру деҳаҳое, ки бо деворҳо ва хандақҳо муҳофизат шудаанд.
• مِن وَرَاءِ جُدُرٍ: аз пушти деворҳо.
• بَأْسُهُم: ҷанги онҳо, қувваи ҷангии онҳо.
• شَتَّىٰ: пароканда, гуногун, мухталиф.
• لَّا يَعْقِلُونَ: намеандешанд, хирадро кор намебаранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ҳолати яҳудиён ва мунофиқонро баён мекунад, ки онҳо ҳаргиз бо шумо — эй мӯъминон — рӯёрӯ ва якҷоя намеҷанганд, магар дар деҳаҳои истеҳкомёфта, ки бо деворҳо ва хандақҳо муҳофизат шудаанд, ё аз пушти деворҳо. Ин аз тарсу ҷубни онҳост, ки ҷуръати рӯёрӯ шудан бо шуморо надоранд. Ҷангу низои онҳо дар байни худишон сахт аст, зеро байни онҳо адоват ва кинаи шадид вуҷуд дорад. Вақте онҳоро мебинӣ, гумон мекунӣ, ки онҳо якҷоя ва муттаҳид ҳастанд, аммо дилҳои онҳо пароканда ва мухталиф аст. Ин ихтилоф ва адоват ба сабаби он аст, ки онҳо қавме ҳастанд, ки хирадро кор намебаранд; агар хирадро кор мебурданд, ҳақро мешинохтанд ва аз он пайравӣ мекарданд ва дар он ихтилоф намекарданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки душманони ислом ҳарчанд зоҳиран муттаҳид ва пурқувват ба назар расад ҳам, дар асл дилҳои онҳо пароканда ва байни онҳо адоват аст; ин яке аз раҳматҳои Худованд ба мӯъминон аст.
• Мӯъминон бояд ба Худованд таваккал кунанд ва аз душман натарсанд, зеро Худованд душманонро заиф ва пароканда мегардонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ақл ва хирад такя кунем, зеро бехи ихтилоф ва адоват надоштани ақл аст.
• Ислом дини ақл ва андеша аст; ҳар кас ба он рӯ оварад, роҳи рост ва саодати дуняву охиратро меёбад.
• Ваҳдати мӯъминон ва якдилии онҳо бояд бар пояи имон ва ақл бошад, на монанди душманон, ки зоҳиран якҷоя вале ботинan парокандаанд.