Surah Al-Hashr — Aya 14

Ma’anonin Kalmomi:

• قُرًى مُّحَصَّنَةٍ: ƙauyuka masu katanga da ganuwa da kuma ramuka na kariya.
• جُدُرٍ: bangon bango ko katanga (ganuwa).
• بَأْسُهُم: yaƙinsu ko ƙiyayyarsu.
• شَتَّى: rarrabuwa da bambancin zuciya.

Tafsiri:

Ya ku muminai! Yahudawa da munafukai ba za su iya yaƙe ku a hade su gaba ɗaya ba, sai dai idan suna cikin ƙauyuka masu katanga da ganuwa, ko kuma daga bayan bangon bango, don tsoro da raunin da ke cikin zukatansu. Suna iya yin yaƙi a tsakaninsu da ƙarfi da zafin rai, amma idan suka fuskanci ku, ba su da ƙarfin fuskantar ku a fili. Kana ganin su kamar sun haɗe a kan wata manufa ɗaya, amma a gaskiya zukatansu sun rabu, saboda rashin jituwa da ƙiyayya da ke tsakaninsu. Wannan rarrabuwa da rashin haɗin kai ya faru ne domin su mutane ne da ba su da hankali na gane gaskiya da bin shari’ar Allah, kuma ba su tunani a kan ayoyin Allah.

Fa’idodi:

1. Ƙarfin muminai na haɗin kai da ɗabi’unsu na gaskiya yana sa maƙiyansu su ji tsoro, ko da suna da yawa.
2. Rashin imani da nisantar hikimar Allah na haifar da rarrabuwa da ƙiyayya a tsakanin mutane, ko da suna ganin sun haɗe.
3. Imani da biyayya ga Allah da Manzonsa (SAW) su ne tushen haɗin kai da zaman lafiya a cikin al’umma.
4. Wannan ayar tana ƙarfafa muminai su dogara ga Allah, domin shi ne ke sa maƙiyansu su rabu da su yi rauni, kuma su riƙa yin shiri da kariya a cikin al’ummarsu.