Сураи Аль-Хашр — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ал-Ғайб: ҳар чизе, ки аз чашми махлуқот пинҳон аст ва онҳо онро намебинанд ва намедонанд.
• Аш-Шаҳода: ҳар чизе, ки ошкор аст ва махлуқот онро мебинанд ва медонанд.
• Ар-Раҳмон: Зоти дорои раҳмати фароғир, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст.
• Ар-Раҳим: Зоти дорои раҳмати бузург, ки раҳматаш ба бандагони муъмин расидааст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло Худро муаррифӣ карда, мефармояд, ки Ӯ ҳамон Аллоҳест, ки ҳеҷ маъбуди ба ҳақе ғайр аз Ӯ нест. Танҳо Ӯ сазовори ибодат аст ва ҳеҷ кас дар ибодат шарики Ӯ нест. Ӯ донандаи ҳамаи чизҳои пинҳон ва ошкор аст; ҳеҷ чизе аз илми Ӯ пинҳон намемонад, хоҳ он чи дар дилҳо ниҳон аст ва хоҳ он чи дар олам ошкор аст. Ӯ бар ҳамаи аҳволи махлуқот огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз назорати Ӯ дур нест.

Сипас Аллоҳи Таъоло Худро бо ду сифати бузурги раҳмат тавсиф карда, мефармояд, ки Ӯ Ар-Раҳмон аст — раҳмати Ӯ дар дунё ҳамаи махлуқотро фаро гирифтааст, ва Ар-Раҳим аст — раҳмати хоссааш дар охират ба бандагони муъмин расидааст. Раҳмати Ӯ ҳама чизро фаро гирифтааст ва Ӯ нисбат ба аҳли имон махсусан меҳрубон аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро ба тавҳид — ягонагии Аллоҳ — даъват мекунад, ки танҳо Ӯ сазовори ибодат аст ва ин боиси оромиши дил ва наҷот дар дунёву охират мегардад.
• Доноии Аллоҳ ба ғайб ва шаҳодат ба мо итминон мебахшад, ки ҳеҷ кори нек ва баде аз назорати Ӯ пинҳон намемонад ва ҳар амал ҷазо ё подоши худро хоҳад ёфт.
• Раҳмати фароғири Аллоҳ ба мо умед мебахшад, ки ҳеҷ гуноҳе аз раҳмати Ӯ бузургтар нест ва ҳамеша метавонем ба сӯи Ӯ тавба кунем.
• Ин оят моро водор мекунад, ки Аллоҳро бо сифатҳои зебои Ӯ бишносем ва дӯст бидорем, зеро Ӯ ҳам донои ғайбу шаҳодат аст ва ҳам меҳрубону раҳим.
• Ва дар ниҳоят, ин оят қалбҳоро ба сӯи имон ва ибодати холисона ба Аллоҳ ҷалб мекунад ва моро ба шукргузорӣ ва тақво ҳидоят менамояд.